LOT: 176 various unsorted world coins, mainly from the period 1900-1980.
Mainly in base metal, but also a few silver.
Various qualities. Sold as is. No returns.
SURPRISE LOT. NO PHOTOS AVAILABLE !

weight 21,36gr. ; bronze Ø 32mm.

obv. Head of Antoninus Pius, bare, right,
surrounded by the legend; DIVVS ANTONINVS
rev. Corinthian column set on base and surmounted by statue of
Divus Antoninus, S - C across fields, surrounded by the legend; 
DIVO PIO

The Column of Antoninus Pius was erected in Rome to commemorate Antoninus and his wife Faustina by his adoptive sons and heirs, Marcus Aurelius and Lucius Verus after the emperor′s death in 161. It stood in the Campus Martius near the Column of Marcus Aurelius and the commemorative altars of the Antonines. The column is shown on coins surmounted by a Corinthian capital and a statue, presumably of bronze, and a balustrade. The column itself was 14.75 metres high and 1.9 metres in diameter and was constructed of red (Aswan) granite, with no decorating reliefs as on the otherwise similar columns of Trajan and Marcus Aurelius.

A fire in the eighteenth century severely damaged the shaft and its undamaged parts were used to repair the Montecitorio Obelisk (originally the Obelisk of Horologium Augusti). An inscription on the slab indicates it was quarried in 106, probably for one of Trajan′s great projects but never used. When it was excavated in 1703, around six meters of the column projected above ground. The excavations exposed a richly sculpted pedestal made of a single block of Italian marble (28 m³), now located at the Vatican Museums. The inscription on the base records that Antoninus Augustus [Marcus Aurelius] and Verus Augustus dedicated the column to the Divine Antoninus Pius (their adoptive father).

The central relief, opposite the dedicatory inscription, shows the Apotheosis of Antoninus and Faustina. They are borne aloft on the wings of a genius figure, sometimes identified as Aion, and flanked by eagles. At the lower corners are the goddess Roma, who lifts her hand in salutation, and a personification of the Campus Martius, a genius reclining on the ground and holding the Obelisk of Horologium Augusti. The reliefs on the sides, intended to be identical, show the decursio equitum performed at the funeral before the pyre was lit. Riders of several sorts, including senators, move in a ring around a group of foot soldiers representing the praetorian guard.

From the formation of Rome to the mid-2nd century AD cremation was the more common method after somebody died. In the event of cremation, the body was taken to the necropolis (″city of the dead″) and put upon a funeral pyre. It was then burned, and the ashes and remaining fragments of bones and teeth were interned in a funerary urn. It was believed that until the body was interred, the ″shade″(spirit) had not crossed the River Styx yet (the river that takes one from the World of the Living to the World of the Dead). Thus, there was a sense that the psychic impression of the deceased still lingered around friends and family, and the spirit would become angered if anything negative was said about it. After the mid- 2nd century AD inhumation (or burial) eventually took over as the preferred method. The body would be placed inside a coffin, called a sarcophagus, which was often massive and richly decorated. The body was not buried with any possessions. This was a very old practice throughout the Mediterranean, but one that was hardly ever used in Rome, especially when cremation was the most common method.

After the death of an Emperor, he would be buried inside the city. This was an honor reserved for only the most exceptional and illustrious people; most Romans had to be buried outside of the city. It was also believed that Emperors did not become shades (spirits) like others did; rather, they became Gods through a process known as apotheosis. As such, the Emperor′s commemoration was much more impressive and more expensive monuments were erected. Trajan′s Column, under which the Optimus Princeps′ ashes were buried, is one of the most well-known Roman monuments.

Cohen 354 ; RIC 1269 ; BMC 880 ; MIR 46 ; Sear 5199 R
Attractive greenblack patina. Good portrait. Rare.
vf/xf

weight 3,15gr. ; silver Ø 18mm.

obv. Bare-headed portrait of Antoninus Pius right, drapery on left shoulder,
surrounded by the legend; DIVVS ANTONINVS
rev. Pyramidal crematorium of four layers, with garlanded base, the door
on second level, the apex surmounted by emperor in quadriga facing,
surrounded by the legend; CONSECRATIO

Struck shortly after his death, under the reign of Marcus Aurelius.

After the death of an Emperor, he would be buried inside the city. This was an honor reserved for only the most exceptional and illustrious people; most Romans had to be buried outside of the city. It was also believed that Emperors did not become shades (spirits) like others did; rather, they became Gods through a process known as apotheosis. As such, the Emperor′s commemoration was much more impressive and more expensive monuments were erected. Trajanus′ Column, under which the Optimus Princeps′ ashes were buried, is one of the most well-known Roman monuments.

Cohen 164var. ; RIC 438 ; BMC 60 ; MIR 27 ; Sear 5193
very attractive specimen with fine details
xf

weight 24,98gr. ; bronze  Ø 32mm.

obv. Laureate head of Antoninus right, surrounded by the legend;
ANTONINVS AVG PIVS PP TR P XXII
rev. Octastyle temple of Divus Augustus, containing cult-statues
of Augustus and Livia, S - C across field, surrounded by the legend;
TEMPL DIVI  -  AVG REST COS IIII

The Temple of Divus Augustus was a major temple originally built to commemorate the deified first Roman emperor, Augustus. It was built between the Palatine and Capitoline Hills, behind the Basilica Julia, on the site of the house that Augustus had inhabited before he entered public life in the mid-1st century BC. The temple′s construction took place during the 1st century AD, having been vowed by the Roman Senate shortly after the death of the emperor in AD 14. It is known from Roman coinage that the temple was originally built to an Ionic hexastyle design. However, its size, physical proportions and exact site are unknown. During the reign of Domitian the Temple of Divus Augustus was destroyed by fire but was rebuilt and rededicated in 89/90 with a shrine to his favourite deity, Minerva. The temple was redesigned as a memorial to four deified emperors, including Vespasian and Titus. It was restored again in the mid 150s by Antonius Pius, and that was the reason for this coinage. The last known reference to the temple was on 27 May 218; at some point thereafter it was completely destroyed and its stones were presumably quarried for later buildings. Its remains are not visible and the area in which it lay has never been excavated.

Cohen 805 ; RIC 1004 ; BMC 2063 ; Sear 4235 R
minor traces of oxidation
vf

weight 23,22gr. ; bronze Ø 29mm.

obv. Laureate head of Antoninus right, surrounded by the legend;
ANTONINVS AVG PIVS P P TR P
rev. Securitas, draped, seated left, holding sceptre, nearly vertical,
in right hand and propping head on left hand; left elbow is bent and
rests on top of throne, S - C across fields

Cohen 757 ; RIC 782 ; BMC 1712 ; Sear 4222
attractive dark green patina
vf

weight 3,39gr. ; silver Ø 18mm.

obv. Laureate head of Antoninus right, surrounded by the legend;
ANTONINVS AVG PIVS PP TR P XVII
rev. Vesta standing left, holding palladium in left hand and simpulum
in right, surrounded by the legend;  COS IIII

Cohen 198 ; RIC 229a ; BMC 806 ; cf. Sear 4065
vf

weight 3,02gr. ; silver Ø 18mm.

obv. Draped bust of Hadrianus, bare, right,
surrounded by the legend; HADRIANVS AVG COS III PP
rev. Hadrianus in toga standing right, holding scroll,
clasping hands with Felicitas standing left holding caduceus,
surrounded by the legend; FELICITAS AVG

This variety with draped bust and bare head is very rare.

Cohen 632var. ; cf. RIC 237 ; BMC 613-617var. ;
Sear 3488var. ; RIC vol.II, part.3, 1998 (R2) RR
Attractive toning.
vf

weight 13,92gr. ; bronze Ø 25mm.

obv. Laureate head of Hadrianus right, surrounded
by the legend; HADRIANVS AVG COS III PP
rev. Hadrianus standing right, holding scroll and clasping
hands with Roma, standing left, holding spear, S C in exergue,
surrounded by the legend; ADVENTVS AVG

This coin type was minted on his arrival in Rome in 133 AD, after his journey
to Greece and the Middle East (130-132) and Palestine (132-133). Rare.

Cohen 83 ; RIC 794 ; RIC II, Part 3 (2nd ed.), 2078 ; BMC 1571var. R
Slightly smoothed fields. Attractive portrait. Dark patina.
vf/vf-

weight 3,67gr. ; silver Ø 17mm.

obv. Laureate head of Antoninus right, surrounded by the legend;
ANTONINVS AVG PIVS P P TR P XII
rev. Aequitas, draped, standing left, holding scales out in right hand and
cornucopiae in left surrounded by the legend;  COS IIII

Cohen 240 ; RIC 177 ; BMC 654 ; cf. Sear 4066
attractive specimen with beautiful toning
vf/xf

weight 23,53gr. ; bronze Ø 31mm.

obv. Laureate head of Antoninus right, wearing cuirass and
paludamentum, surrounded by the legend;
ANTONINVS AVG PIVS PP TR P COS III
rev. Annona, draped, standing right, holding two corn-ears in right hand
over modius and corn-ears and cornucopiae in left; at feet right, prow right, 
S - C across fields, surrounded by the legend; ANNONA AVG

In ancient Roman religion, Annona is the divine personification of the grain supply to the city of Rome. She is closely connected to the goddess Ceres, with whom she is often depicted in art. Annona, often as Annona Augusti, was a creation of Imperial religious propaganda, manifested in iconography and cult practice. She is presented as a theophany of the emperor′s power to care for his people through the provision of grain.

Cohen 34 ; RIC 597 ; BMC 1228var. ; Sear 4147var.
Minor flan failure. Attractive specimen with dark patina.
good vf

weight 7,83gr. ; copper Ø 25mm.

obv. Bust of Lucius Aelius Caesar, bare, right,
surrounded by the legend; L AELIVS  -  CAESAR
rev. Spes advancing left, holding up flower and hitching robe,
S - C across field, surrounded by the legend; TR POT COS II

″He was a man of joyous life and well versed in letters. In the palace his stay was but a short one but he was considerate of his family, well-dressed, elegant in appearance, a man of regal beauty, with a countenance that commanded respect, a speaker of unusual eloquence, deft at writing verse, and, moreover, not altogether a failure in public life.″ – Historia Augusta.

Due to the rather low weight, it is most likely
that is concerns an as here. Scarce coin.

Cohen 57 ; RIC 1067 ; BMC 1931 ; Strack 895 ;
RIC vol.II, part 3, 2700 ; Sear 3993 S
attractive dark brown patina
vf

weight 14,36gr. ; bronze Ø 29mm.

obv. Laureate head of Domitianus right, surrounded by
the legend; ΔΟΜΙΤΙΑΝΟϹ ΚΑΙϹΑΡ ϹЄΒΑϹ
rev. Athena, helmeted, standing left, holding patera in right hand
and spear in left, shield leaning against bottom of spear,
surrounded by the legend; ΑΙΖΑΝЄΙ  -  ΤѠΝ

Settlement in the area of Aezanis (or Aizanoi / Aezani) is known from the Bronze Age. The city may have derived its name from Azan, one of three sons of Arcas and the nymph Erato, legendary ancestors of the Phrygians. During the Hellenistic period the city changed hands between the Kingdom of Pergamum and the Kingdom of Bithynia, before being bequeathed to Rome by the former in 133 BC. It continued to mint its own coins. The city was an important political and economic centre in Roman times; surviving remains from the period include a well-preserved Temple of Zeus, a combined theatre-stadium complex, and a round building, probably a macellum, inscribed with a copy of the Price Edict of Diocletian. Aizanoi became a Christian bishopric, with its bishop, Pisticus, being a participant at the First Countil of Nicaea in 325. The former city is no longer a bishopric, and is today listed by the Catholic Church as a titular see. After the 7th century, Aizanoi fell into decline. Later, during Seljuk times, the temple hill was repurposed as a citadel. The ruins of the city were discovered in 1824 by European travellers. Its monumental buildings date from the early Empire to the 3rd century. It′s remains are located at the site of the modern village of Çavdarhisar, near Kütahya, on both sides of the Penkalas river.

BMC 95 ; SNG. von Aulock 3353 ; SNG.Copenhagen 93 ;
Hans von Aulock, Zur Münzprägung von Aizanoi, in R. Naumann,
Der Zeustempel zu Aizanoi (1979) 82-94, p. 91 Nr. 42. ;
Waddington 5572-5573var. ; Sear GIC 841 ; RPC II, 1367
attractive dark patina
vf

weight 3,85gr. ; silver Ø 18mm.

obv. Bare head of Augustus left, IMP CAESAR before,
AVGVST behind
rev. Trophy of Celtiberian arms, consisting of helmet, cuirass, shield,
and javelins, erected on heap of round shields, lances, and other arms,  
P CARISIVS on left,  LEG  PRO  PR on right

The gens Carisia was a Roman family during the latter half of the 1st century BC. This coin was minted in Emerita Augusta (modern Mérida) by Publius Carisius as as legatus and propraetor. The colony of Emerita was founded in 25 BC by Publius Carisius, governor of Lusitania. It was meant as colony for veterans of legions V Alauda and X Gemina, who had recently participated in Augustus′ campaigns in north-western Spain under command of Publius Carisius. They were deployed along a front 400 kilometers wide, stretching from the modern Basque province of Guipuzcoa to northern Portugal. By contrast, the north-western tribes were able to muster about 100.000 men, mainly concentrated in their many hilltop settlements (castros) scattered across the rugged landscape. They were therefore more effective in conducting guerilla warfare against the Romans than attempting pitched battles. In 26-25 Augustus started a campaigning in three different areas. The settlements of Aracillum (modern Aradillos), Bergidum (modern Villafranca del Vierzo) and Lucus (modern Lugo) soon were captured and the defenders were killed or managed to flee. Publius Carisius managed to capture the stronghold at Lancia (modern Villasbariego). As far as Augustus was concerned, the north-west was now pacified, and he left Hispania in 24 BC to celebrate a triumph at Rome.

This coin commemorates the success of these campaigns. In reality the situation was still unstable. In 22 BC Publius Carisius was still in command of the army of Ulterior and succeeded in securing some of the main gold-mining areas by advancing northwards through the Pajares and Manzanal passes. The threat of continued Roman expension in the north-west coupled with Carisius′ brutality sparked off another revolt amongst the tribe of the Cantabri. Publius succeeded to put down this revolt, with the timely assistance of Caius Furnius. In 19 BC resentment against the Romans ran high and boiled over into a major rebellion. This was, in fact, the last serious resistance to Roman authority in the nort-west of Hispania.

Cohen 402 ; RIC 4b ; BMC 284 ; Sear 1628 R
Attractive lustrous specimen. Rare historical coin.
xf-

weight 3,01gr. ; silver Ø 18mm.

obv. Bare head of Augustus right, AVGVSTVS behind, DIVI F before
rev. Bull butting right, IMP•X in exergue

More personal to Augustus himself is the theory that what we see here is a reference to the famous ′butting bull′ type seen on the coinage of Thurium. Born Caius Octavius Thurinus in celebration of his father′s victory in battle against a Spartacist army, which took place outside the town, this reverse type would be a personal allegory to Augustus and the high regard in which his family was held by the townspeople of Thurium.

Cohen 137 ; RIC 167a ; BMC 451 ; Sear 1610
Some small bankers marks and off-centre strike for reverse.
Very attractive portrait.
vf/xf

gewicht 27,46gr. ; zilver Ø 42mm.
muntmeester: Paulus Sluijsken
muntmeesterteken: hondje zittend naar links

vz. Geharnaste en gehelmde Nederlandse ridder staande naar rechts,
geschouderd zwaard in zijn rechterhand terwijl zijn linkerhand rust op
het procinciaal wapenschild dat hij voor zich heeft geplaats, geflankeerd
door het jaartal I6 - 6I, binnen een geparelde cirkel, omringd door de
tekst; MO•NO•ARG•:PRO•CON - FOE•BELG•D•GEL•C•Z - •
kz. Gekroond generaliteitswapen binnen een geparelde cirkel, omringd
door de tekst; CONCORDIA : RES : PARVÆ : CRESCVNT : hondje

Delmonte 962 ; Verkade 9.3 ; de Voogt 287 ; HNPM.80 ; 
Pannekeet 90 ; CNM.2.17.124 ; Davenport 4890
enkele lichte krasjes
zfr-

gewicht 28,65gr. ; zilver Ø 41,5mm.
muntmeester: Johan Alewijn
muntteken: Gelders kruis

vz. Geharnast en gelauwerd borstbeeld van een Nederlandse edelman,
in zijn rechterhand een geschouderd zwaard, in de linker houdt hij het
provinciewapen aan een geluste lint, binnen een parelcirkel, omringd
door de tekst: ✥ MO•ARG•PRO• - CONFOE•BELG•GEL•
kz. Gekroond generaliteitswapen geflankeerd door het jaartal I6 - 2I,
binnen een parelcirkel, omringd door de tekst;
x CONCORDIA•RES•PARVÆ•CRESCVNT

Delmonte  938 ; Verkade 9.1 ; de Voogt 198 ; HNPM.73 ;
Pannekeet 74 ; CNM.2.17.121 ; Davenport 4828
lichte zwaktes van de slag
zfr-/zfr

gewicht 1,31gr. ; zilver 21mm.
muntmeester: Jacob Ridder
muntmeesterteken: geen

vz. Gekroonde generaliteitsleeuw naar links, pijlenbundel in de rechtklauw
en zwaard in de, geflankeerd door de waarde aanduiding 2 - S
kz. In vier regels: ∴  / C A M / P E N / I 6 7 8  

Verkade 166.4 ; HNPM.53 ; CNM.2.30.72
enkele barstjes in het muntplaatje, verder een mooi exemplaar
zfr

gewicht 1,43gr. ; Ø 20mm.
muntmeester Johan van Harn

vz. Gekroond stadswapen tussen twee bladertakken
kz. DA / VEN / TRIA / 1•6•6 3 • binnen een gladde cirkel
welke wordt omsloten door een bladerkrans

Bij gebrek aan middelen om groot geld te kunnen slaan had muntmeester van Harn gevraagd om stuivers en deze duiten te mogen aanmunten. Raden en Generaalmeesters van de munt klaagden in een remonstrantie van 23 juli 1663 dat Deventer veel stuivers sloeg en ook ′swarte munt′ (duiten). Deze waren slechts gangbaar te Deventer zelf en waren te ligt. Zij klaagden ook dat Zwolle, Deventer en Kampen tegen elkaar op concurreerden terwijl de provinciale munt ′buiten slag′ werd gehouden en de gezellen ′ledig gingen′. Schaars.

Verkade 157.4 ; Purmer & van der Wiel 7108 ; HNPM.57 ;
Fortuyn Drooglever 164 ; CNM.2.12.81 S
kleine zwaktes van de slag, doch voor type een net exemplaar
fr/zfr à zfr-

gewicht 3,75gr. ; goud Ø 30mm.
geslagen op Overijsselse voet
muntmeester Hendrik Wijntgens
muntteken burcht van Kampen

vz. Gekroonde en geharnaste vorst met een geschouderd zwaard in de 
rechterhand en een schild met het oude Overijsselse wapen in de linker, 
staande in een schip met een roos op het boord en in de vaan op het 
achtersteven de letter C binnen een parelcirkel, omringd door de tekst;
MON - NO:AV•CIVI•CAMPEN•VALO:TRA  - •ISVLAN•
kz. Stralende zon, omgeven door vier lelies en vier gekroonde luipaarden,
om en om geplaatst, binnen achtpas binnen een parelcirkel, omringd door 
de tekst; CONCVRDIA•∶•RES•∶•PARVÆ•∶•CRESCVNT• burcht •variant:
in het vaandel een C in spiegelschrift (retrograde).

variant: Met CONCVRDIA i.p.v. CONCORDIA. Als zodanig uiterst zeldzaam.

Delmonte 1110 (R2) ; Verkade 158.4var. ; HNPM.6 ;
CNM.2.30.7 ; Friedberg 152 RR
kleine zwaktes van de slag
zfr+

gewicht 27,86gr. ; zilver Ø 42mm. 
muntmeester: Johan van Harn
muntmeesterteken: morenkop

vz. Geharnaste en gehelmde Nederlandse ridder staande naar rechts,
in zijn rechterhand houdt hij een geschouderd zwaar terwijl zijn linkerhand
rust op het stedelijk wapenschild, dat voor hem is geplaatst, geflankeerd door
het jaartal I6 - 62, binnen een gladde cirkel, omringd door de tekst;
MO•NO•ARG•CIVIT - DAVENTRIA - •
kz. Gekroond generaliteitswapen binnen een gladde cirkel, omringd door de
tekst; CONCORDIA • RES • PARVÆ • CRESCVNT en morenkop

Na de dood van muntmeester Johan Wijntgens in 1644 kwam de stedelijke muntproductie te Deventer voor lange tijd stil te liggen. Pas in 1661 werd de munt weer heropend met Dr. Johan van Harn als muntmeester. Deze Johan van Harn was getrouwd met een kleindochter van Hendrik Wijntgens, de muntmeester van Overijssel. Als muntteken koos hij voor een morenkop, ontleend aan het helmteken in het familiewapen van de familie van Harn. Er werden in 1662 slechts circa 21.000 zilveren dukaten aangemunt. Zeldzaam.

Zowel Dr. Johan van Harn als zijn neef Gerrit, die werkzaam was aan de Munt te Nijmegen, hanteerden een morenkop als muntmeesterteken. De morenkop was geen ongebruikelijk symbool in de 16e en 17e eeuwse heraldiek, en ook de familie Van Harn voerde de morenkop als helmteken in het familiewapen. Dr. Johan van Harn, en ook zijn neef Gerrit hebben hun meesterteken dus daaraan ontleend. De Moren waren een islamitische bevolkingsgroep die van de 8e tot de 15e eeuw op het Iberisch Schiereiland (Spanje en Portugal) leefde. Ze waren grotendeels van Noord-Afrikaanse afkomst, voornamelijk Berbers en Arabieren, die het gebied veroverden in 711. De term "Moor" werd in de middeleeuwen gebruikt om donkere Noord-Afrikanen aan te duiden, en werd later breder gebruikt voor de Islamitische bewoners van Spanje en Portugal.

After the death of mint master Johan Wijntgens in 1644, municipal coin production in Deventer came to a standstill for a long time. It was not until 1661 that the mint was reopened with Dr. Johan van Harn as mint master. This Johan van Harn was married to a granddaughter of Hendrik Wijntgens, the mint master of Overijssel. As a mint mark, he chose a Moor′s head, derived from the crest in the Van Harn family coat of arms. Only approximately 21,000 silver ducats were minted in 1662. Rare.

Both Dr. Johan van Harn and his cousin Gerrit, who worked at the Nijmegen Mint, used a Moor′s head as their mint master′s mark. The Moor′s head was not an unusual symbol in 16th- and 17th-century heraldry, and the Van Harn family also incorporated the Moor′s  head as a crest in their coat of arms. Dr. Johan van Harn and his cousin Gerrit thus derived their master′s mark from it. The Moors were a Muslim ethnic group who lived on the Iberian Peninsula (Spain and Portugal) from the 8th to the 15th century. They were largely of North African descent, primarily Berbers and Arabs, who conquered the region in 711. The term "Moor" was used in the Middle Ages to refer to dark-skinned North Africans and later became more broadly used to refer to the Muslim inhabitants of Spain and Portugal.

Delmonte 990 ; Verkade 149.2 ; Fortuyn Drooglever 158 ; 
HNPM.23 ;CNM.2.12.24 ; Davenport 4916 R
kleine zwaktes van de slag doch attractief exemplaar met een mooi patina
zfr

gewicht 2,96gr. ; koper Ø 22mm.
muntmeester: Nicolaas Wonneman
muntmeesterteken: adelaar

vz. Gekroond provinciewapen geflankeerd door de tekst;
VIGILATE - ET ORATE  (vertaald: waakt en bidt) 
kz. In 5 regels: ❀ adelaar ❀ / OVER / YSSEL / 1766 /
buste stadhouder Willem V boven twee gekruiste oranjetakken

zgn. ″prinsenduit″ met borstbeeld van stadhouder prins Willem V tussen twee oranjetakken.

We zien op deze duit een bijzonder fenomeen; een afbeelding van de stadhouder op een munt van de Republiek. Waarschijnlijk speelde de aanwakkerende strijd tussen patriotten en Prinsgezinden daarbij een rol. In de tweede helft van de 18e eeuw ontstond steeds meer onvrede over het functioneren van het bestuur van de Noordelijke Nederlanden. Het falende bestuur van stadhouder Willem V wilde men een halt toeroepen. Daartegenover stonden de Prinsgezinden of Orangisten, die juist de macht bij de stadhouder, de Oranjes, wilde laten. In 1786 escaleerde het conflict, hetgeen tot een korte burgeroorlog leidde. Willems′ zwager, Frederik Wilhelm II van Pruisen, stuurde uiteindelijk in september 1787 een leger naar de Nederlanden om een einde te maken aan de opstand. De patriotten waren niet opgewassen tegen dit Pruisische leger en het gezag van stadhouder Willem V werd in ere hersteld. Kopstukken van de opstand vluchtten naar Frankrijk, om later weer terug te keren, toen de Fransen  in 1795 Nederland binnenvielen.  Deze prinsenduiten werden, vaak versierd met oogjes en lintjes, sinds 1786 gebruikt als draagteken door de Prinsgezinden. De duit werd door de enorme vraag zelfs zo schaars dat hij op het laatst voor een gulden verkocht werd!!

Verkade 145.5 ; Purmer & van der Wiel.7010 ; HNPM.73 ;
CNM.2.38.116 ; Pannekeet OVE.16
weinig gecirculeerd exemplaar met goede details
pr-

gewicht 25,40gr. ; zilver Ø 41mm.
muntmeester: Hendrik Wijntgens
muntmeesterteken : geen

vz. Geharnaste en gehelmde ridder staande naar rechts, hoofd naar
links gewend, sjerp royaal om zich heen geslagen waarvan hij het
geluste uiteinde in zijn linkerhand houdt, het wapenschild van Holland
binnen een geornamenteerde omlijsting voor zich geplaatst, binnen een
parelcirkel, omringd door de tekst; MO•AR•CIVI•IMP•  – BELG•CAMPEN
kz. Klimmende Hollandse leeuw naar links binnen een parelcirkel, daarboven
1644, omringd door de tekst; :CONFIDENS•DNO•NON•MOVETVR•

The lion dollar circulated throughout the Middle East and was imitated in several German and Italian cities. It was also popular in the Dutch East Indies as well as in the Dutch New Netherlands Colony (New York). The lion dollar also circulated throughout the English colonies during the Seventeenth and early Eighteenth centuries. Examples circulating in the colonies were usually fairly well worn so that the design was not fully distinguishable, thus they were sometimes referred to as ″dog dollars.″ Larger Dutch silver coins as the ducatoon and the ″rix″ dollar (rijksdaalder) were also used in the colonies but neither of these coins had such a wide circulation or long lasting influence as the lion dollar.

In Maryland the lion dollar was mentioned as the most important circulating coin in documents of 1701 and 1708, with its value stated as 4s6d. It is reported by Felt (p. 250) that a deposition was taken in Boston on July 29, 1701 stating that ″Dog or Lion dollars″ had been counterfeited in Massachusetts. In 1708 the New York Assembly set the value of the lion dollar at 5s6d. Also, the New York paper currency emission of November 1, 1709 was issued as amounts of sterling silver expressed in denominations of 4, 8, 16 and 20 lion dollars, with 13.75 oz. of silver equal to 20 lion dollars. Mossman also states lion dollars were used in Pennsylvania, New Jersey and Virginia. In April of 1998 a Mike Cato from Virginia sent me an e-mail that he had discovered a 1640 lion dollar while metal detecting. In the hoard collected from the H.M.S. Feversham, which sank on October 7, 1711 after leaving New York, there were 22 lion dollars (quantitatively third only to the 504 Spanish Colonial silver coins and the 126 specimens of Massachusetts silver). Also, two lion dollars were inventoried in the hoard discovered in Castine, Maine, thought to have been deposited there in 1704 by French colonists fleeing from the English. It should be recalled that most of the Castine hoard was dispersed before an inventory could be produced. Lion dollars were no longer minted after 1713, during the Eighteenth century they were replaced in the Mideast by the Austrian thaler. In the English colonies New World Spanish silver had always held first place and with the advent of the famous milled silver coinage in 1732, the Spanish milled dollar absorbed the lion dollar′s share of the market.

Delmonte twijfelde aan het bestaan van dit jaartal. Blijkbaar heeft hij het in geen enkele collectie aangetroffen. Inmiddels weten we dat ook voor 1644 wel degelijk leeuwendaalders zijn aangemunt, waarvan dit exemplaar een voorbeeld is. Uiterst zeldzaam.

Delmonte doubted the existence of this year. Apparently, he did not find it in any collection. We now know that lion thalers were indeed minted for 1644 as well, of which this specimen is an example. Extremely rare.

Delmonte 862 ; Verkade 163.3var. ; HNPM.29 ;
CNM.2.30.37 ; Davenport 4879 RRR
minieme sporen van oxidatie
zfr- à fr/zfr

gewicht 4,44gr. ; goud Ø 27,5mm.
muntmeester Peter van Bossenhove
type met Latijnse letters

vz. Aartsengel Michaël, nimbus om hoofd, doodt een draak met
zijn speer binnen een parelcirkel, omringd door de tekst; 
SAИCTVS⁑MICHAEL⁑ARCHAИGEL
kz. Middeleeuws schip met het wapenschild van de abdis op het boord;
ter weerszijden van de mast haar initalen M - B, binnen een parelcirkel, 
omringd door de tekst; MOИETA⁑ИOVA⁑AVREA⁑THOREИSIS

De angelot is een gouden munt welke oorspronkelijk voor het eerst in Engeland werd geslagen in 1470 onder het bewind van koning Eduard IV (1461-1483). Op de voorzijde  wordt de aartsengel Michaël afgebeeld, die een draak (of slang) doodt. De aartsengel staat symbool voor het goede dat het kwade overwint. De naam "angelot" is een verkleinwoord van het Franse ange (engel). Op de keerzijde zien we het scheeptype dat rond die tijd in gebruik was, het karveel;

Het karveel, ook wel karweel of kraweel genoemd, werd voor het eerst in 1255 in een document genoemd door de Portugese koning Alfons III. Hij sprak in het betreffende charter van een scheepssoort genaamd caravela, wat letterlijk ′scheepje bekleed met leer′. Het karveel was een geavanceerder model van een wat log vissersschip dat op de Middellandse Zee gebruikt werd: de hulk (die op zijn beurt weer een opvolger van de kogge was). Deze werd op bepaalde punten aangepast tot een karveel, een schip dat sterker en zeevaardiger was. Zo werden de houten planken niet, zoals voorheen, dakpansgewijs over elkaar worden gelegd, maar stevig tegen elkaar aangelegd werden. Vervolgens bedekte men de buitenkant van het schip met leer. Gedurende de Renaissance, omstreeks 1450, deed het scheepsmodel karveel zijn intrede in de Nederlanden. In de zestiende eeuw maakten karvelen geleidelijk plaats voor twee andere scheepsmodellen, namelijk het fluitschip en het spiegelschip. 

Sint Michaël was de patroonheilige van de stiftskerk van Thorn.

The angelot is a gold coin that was originally minted for the first time in England in 1470 under the reign of King Edward IV (1461-1483). The obverse depicts the Archangel Michael slaying a dragon (or snake). The archangel symbolizes good triumphing over evil. The name "angelot" is a diminutive of the French word ange (angel). On the reverse, we see the type of ship that was in use around that time, the caravel;

The caravel, also called karweel or kraweel, was first mentioned in a document in 1255 by the Portuguese King Alfonso III. In the charter in question, he spoke of a type of ship called caravela, which literally means ′small ship covered with leather′. The caravel was a more advanced model of a somewhat unwieldy fishing vessel used in the Mediterranean: the hulk (which in turn was a successor to the cog). This was modified in certain respects into a caravel, a ship that was stronger and more seaworthy. For instance, the wooden planks were not laid overlapping like roof tiles, as before, but were laid firmly against each other. Subsequently, the exterior of the ship was covered with leather. During the Renaissance, around 1450, the caravel ship model made its appearance in the Netherlands. In the sixteenth century, caravels gradually gave way to two other ship models, namely the fluyt and the mirror ship.

Saint Michael was the patron saint of the collegiate church of Thorn.

van der Chijs XVII, 7 ; Delmonte 266 ; Lucas 15 ; 
CNM.2.42.1 ; Passon 4 ; Wolters Pl. I, 5 ; Friedberg 173f RR
Minieme zwaktes, overigens attractief exemplaar met fijne details.
Zeer zeldzaam.
zfr/pr

gewicht 4,48gr. ; goud Ø 30mm.
muntmeester Falcon da Lampaggio
variant; gesloten keizerskroon

vz. Getroonde keizer zittend frontaal in een Gotische zetel binnen een
versiering van bogen, in zijn rechterhand een zwaard en de linkerhand
rustend op een wapenschild met de rijksadelaar, binnen een parelcirkel,
omringd door de tekst; ✠LVDOVICVS⁑DЄIx - x GRA x - x ROMANORVM⁑IMP′
kz. Kort gebloemd kruis, roosjes tussen de bogen, binnen een vierpas
binnen een parelcirkel, omringd door de tekst;
✠XPC:VINCIT:XPC:RЄGNAT:XPC:IMPЄRAT:
Deze keerzijdetekst luidt voluit; Xristus vincit, Xristus regnat, Xristus
imperat (vertaald: Christus overwint, Christus regeert, Christus heerst)

Muntmeester Falcon da Lampaggio, verheen werkzaam aan de Munt te Gent sloeg in oktober 1338 gouden schilden in de Brabantse munt te Antwerpen op naam van keizer Lodewijk de Beier in opdracht van Jan III van Brabant, mogelijk gezamenlijk met zijn bondgenoot Eduard III van Engeland die als vicarius imperii evenals Jan III het recht had verkregen op naam van de keizer te munten; keizerschild. Het waren tegoeden uit Engeland die Lodewijk in de vorm van gouden schilden in de rijksstad Antwerpen liet vermunten.

Lodewijk IV van Beieren (Lodewijk de Beier) werd op 1 april 1282 geboren te München. Hij was de jongste zoon van Lodewijk II de Strenge en Mathilde van Habsburg. Hij volgde in 1294 zijn vader op als hertog van Beieren, onder de voogdijschap van zijn moeder. Hij werd in 1300 mederegent van zijn oudere broeder Rudolf en kreeg in 1311 bij de opdeling van Opper-Beieren de landstreek aan de linkeroever van de Isar. Lodewijks eerste echtgenote was Beatrix van Silezië-Glogau (1292-1322), waarmee hij zes kinderen kreeg. Na haar dood huwde het op 25 februari 1324 met Margaretha van Holland, waarmee Holland, Zeeland, Friesland en Henegouwen uiteindelijk in handen van telgen van het  Haus Wittelsbach kwamen. Uit dit huwelijk werden tien kinderen geboren w.o. Willem V en Albrecht van Beieren.

Na de dood van Hendrik VII werd Lodewijk in 1314 door vijf keurvorsten tot Rooms-Duits koning (feitelijk keizer), als Lodewijk V gekozen, terwijl de anderen voor hertog Frederik de Schone van Oostenrijk (een neef van Lodewijk) stemden. Hierover werd acht jaar lang een burgeroorlog gevoerd. Lodewijk verdreef in 1317 zijn broer Rudolf van de Palts, die zich bij het kamp van Oostenrijk had aangesloten, uit de Palts, maar gaf dit land in 1329 aan diens zonen terug. Lodewijk versloeg Frederik de Schone in 1322 bij de Slag bij Mühldorf.  Aan zijn oudste zoon Lodewijk gaf hij in 1322 de mark Brandenburg. In Italië ondersteunde hij de Visconti′s tegen paus Johannes XXII, die op dat moment te Avignon verbleef en hen in 1324 in de ban deed. In 1327 trok hij naar Italië, liet zich te Milaan tot koning van Italië en te Rome, nadat hij de Franciscaan Petrus van Corbière als (tegen)paus Nicolaas V had aangesteld, tot keizer kronen. Zijn belangrijkste raadgever was sinds 1329 Marsilius van Padua.

Hij steunde Frederik II van Sicilië in zijn strijd tegen de koning van Napels, Robert van Anjou, maar moest in 1330 naar Duitsland terugkeren. Hij raakte ook nog in conflict met koning Filips VI van Frankrijk, maar verzoende zich met hem. Hij stichtte de abdij van Ettal in 1330. De invloed van de Franse koning op de thans te Avignon residerende pausen verhinderde een verzoening met paus Benedictus XII. De Duitse vorsten onthieven de keizer echter van de ban en stelden in de keurvereniging van Rhens (15 juli 1338) een rijkswet vast tegen de inmenging van de pausen bij de verkiezing van een Duits keizer. Vanaf 1340 was hij hertog van heel Beieren als Lodewijk IV. Nu bereidde Lodewijk zich voor om zijn macht definitief te bevestigen, niettegenstaande paus Clemens VI in 1346 een nieuwe ban over hem uitsprak en een deel van de Duitse keurvorsten (onder invloed van paus Clemens VI) Karel, de markgraaf van Moravië en graaf van Luxemburg, tot tegenkeizer (als Karel IV) verkozen. Lodewijk stierf op 11 oktober 1347 onverwachts door een ongelukkige val van zijn paard tijdens een berenjacht te Fürstenfeldbruck bij München.

Ludwig IV of Bavaria was born 1 April 1282 in Munich and became one of the most prominent members of the Wittelsbach dynasty and received the German imperial crown. He was thus in constant conflict with a whole range of various parties, including his own brother Rudolf. Most serious was the confrontation with the House of Habsburg and its royal candidate Frederick the Fair. With a majority of one, the Bavarian duke Ludwig IV Was elected German king on 20 October 1314. This immediately led to a military conflict with Frederick. Ludwig IV of Bavaria defeated Frederick in the Battle of Mühldorf in 1322. The Wittelsbach family disputes were settled internally by the Treaty of Pavia of 4 August 1329. Ludwig gave his nephews Ruprecht I and Rudolf II, the Palatinate and the areas around Amberg, which were later called the Upper Palatinate. The king kept Upper Bavaria for himself and his heirs. This division of the House of Wittelsbach in a Bavarian and Palatine main line lasted until the death without heirs of the Elector Maximilian III Joseph in 1777. By the Treaty of Pavia, the Electoral Office would be held alternately by the Palatinate and of Bavaria. Ludwig of Bavaria remained a permanent opponent of the popes John XXII and Benedict XII. Louis was refused papal approbation of the monarchy. This dispute drove Louis to the extreme, by letting himself be crowned on  17 January 1328 by the Roman layman Sciarra Colonna as representative of the Roman people. Emperor Louis IV, who received the provinces of Holland, Zeeland, Friesland and Hainaut by his second marriage with Margaret of Holland, came during the 1340′s increasingly in distress and eventually lost the essential support of the house of Luxembourg. The emperor had still the support of Luxembourg against King Karl of Bohemia witnessed on 11 July 1346 before he died while hunting on 11 October 1347 in Fuerstenfeldbruck.

Delmonte 223 ; de Witte 375 ; Vanhoudt G.289 ; Wittelsbach 66 ;
Vanhoudt & Saunders 73 ; Slg. de Wit 1136 ; Friedberg 4 (Brabant) ;
Friedberg 176 (Germany, Bavaria) R
Zeer attractief exemplaar met fijne details. Zeldzaam.
pr

gewicht 1,43gr. ; zilver Ø 19mm.

vz. Gebouw met zadeldak en twee spitse torens aan
de zijden binnen een parelcirkel, omringd door de tekst;
✠ •I•DVX:DЄ•BRABANTIA.
kz. Lang gevoet kruis geplaatst over een parelcirkel
met drie bolletjes in iedere hoek, omringd door de tekst:
MON - ETA - BRV - XEL

In 1312 volgde Jan III zijn overleden vader Jan II op als hertog van Brabant. Op dat moment was hij pas 12 jaar oud. Zijn vader liet hem een hertogdom na dat verkeerde in deplorabele financiële toestand. De feitelijk macht lag voor een groot deel bij de steden. Aanvankelijk werd de voogdij over de  jeugdige Jan III door de adel uitgeoefend, maar om een nog grotere invloed te krijgen op het financiële beleid wisten de steden in de zogenaamde ″Waalse Charters″ van 12 juli 1314 af te dwingen dat ook de voogdij over Jan III bij de steden kwam te liggen. Hieronder viel ook het muntbeleid. Van de Brabantse steden hadden Leuven en Brussel de meeste zeggenschap. Deze situatie zal ertoe geleid hebben, dat het tamelijk lang duurde alvorens de eerste munten werden geslagen op naam van hertog Jan III. De eerste munten op zijn naam waren sterlingen die vanaf circa 1317 te Brussel werden aangemunt, waarvan hier een exemplaar wordt aangeboden. Vanaf 1323 werden in Brussel ook groten, halve groten en kwart groten aangemunt. Andere Brabantse steden, zoals Leuven, Antwerpen, Halen en Maastricht, volgden met hun muntslag pas vanaf circa 1329.

In 1312, John III succeeded his deceased father, John II, as Duke of Brabant. At that time, he was only 12 years old. His father left him a duchy that was in a deplorable financial state. Actual power lay largely with the cities. Initially, the guardianship of the young John III was exercised by the nobility, but in order to gain even greater influence over financial policy, the cities managed, in the so-called "Walloon Charters" of 12 July 1314, to force the guardianship of John III to also rest with the cities. This included monetary policy. Of the Brabant cities, Leuven and Brussels held the most authority. This situation likely led to a considerable delay before the first coins were minted in the name of Duke John III. The first coins in his name were sterlings, which were minted in Brussels from around 1317, an example of which is offered here. From 1323, groats, half groats, and quarter groats were also minted in Brussels. Other Brabant cities, such as Leuven, Antwerp, Halen, and Maastricht, only followed with their coinage from around 1329.

♦ een uitzonderlijk mooi exemplaar ♦

♦ an exceptionally well-preserved specimen ♦

van der Chijs VI, 1 (Jan II) ; de Witte 307 ; de Mey 156 (Jan II) ;
Ghyssens pag. 12,2 ; Vanhoudt G.248
pr-

gewicht 32,04gr. ; zilver Ø 42mm.
muntmeester: Teunis Kist
muntmeesterteken: haan

Ondanks het feit dat in de jaren ′1740 voor West-Friesland ruim 1.100.000 stuks zilveren rijders zijn aangemunt, zien we alleen het jaartal 1742 regelmatig aangeboden (scheepswrak Hollandia). De andere jaren zijn zeer zeldzaam tot uiterst zeldzaam. Deze stukken werden geslagen in opdracht van de V.O.C. en waren bestemd voor de handel op Oost-Azië. De meeste exemplaren zullen dan ook zijn omgesmolten of op ander wijze verloren zijn gegaan. Ook het jaartal 1749 zien we maar zeer sporadisch in collecties of in de handel aangeboden. Dit is het eerste en enige exemplaar dat ik de afgelopen 35 jaar heb verhandeld. Pannekeet signaleerde slechts 1 exemplaar (collectie Het Nederlands Muntmuseum) bij zijn grondig onderzoek. Uiterst zeldzaam.

Despite the fact that over 1,100,000 silver riders were minted for West Friesland in the 1740s, only the year 1742 is regularly offered (shipwreck Hollandia). The other years are very rare to extremely rare. These pieces were minted on behalf of the VOC and were intended for trade with East Asia. Consequently, most specimens will have been melted down or lost in some other way. The year 1749 is also only very sporadically seen in collections or offered in the trade. This is the first and only example I have traded in the past 35 years. Pannekeet noted only one example (collection of the Dutch Mint Museum) during his thorough research. Extremely rare.

Delmonte 1022 ; Verkade 62.1 ; HNPM.32 ;
CNM.2.46.41 ; Pannekeet 101 ; Davenport 1834 RRR
zfr+