LOT: 176 various unsorted world coins, mainly from the period 1900-1980.
Mainly in base metal, but also a few silver.
Various qualities. Sold as is. No returns.
SURPRISE LOT. NO PHOTOS AVAILABLE !

gewicht 28,49gr. ; zilver Ø 42mm.
muntmeester Jan van Luemel (?)
zonder munt- of muntmeesterteken

vz. Geharnaste Sint Victor met nimbus staande naar rechts,
kruis op de borst, de linkerhand aan het gevest van zijn zwaard en
in de rechter een ridderlans met kruisbanier, binnen een gekartelde cirkel,
omringd door de tekst; SANCTVS x VIC – T – O- R x MART
kz. Gekroonde rijksadelaar met schildje van Bronckhorst-Batenburg
op de borst binnen een gekartelde cirkel, omringd door de tekst;
MONETA★NOVA★ARGENTEA★BATENBORGEN

Deze daalder toont ons de heilige Sint Victor van Xanten (ook wel van Solothurn, van Genève of van Marseille). Het is de stadsheilige van Batenburg en ook de hoofdkerk van dit stadje was aan deze heilige gewijd. Deze beeldenaar is ontleend aan de taler of guldiner van Solothurn, aangemunt tussen 1551 en 1563, die vrijwel identiek is maar daar de heilige Ursus verbeeld. Volgens de overlevering waren zowel de Ursus als Victor leden van het Thebaanse Legioen. Dit was een groep strijders uit Neder-Egypte. Zij waren in Romeinse dienst ten tijde van keizer Maximianus (286-310), die onder leiding van de heilige Mauritius Europa binnentrokken om een opstand van de Galliërs neer te slaan. Aangekomen in Agaunum in Zwitserland (Sankt Moritz) werden offers gebracht aan de Romeinse goden om de overwinning af te smeken. Het Thebaanse Legioen bestond echter voornamelijk uit christenen en zij weigerden de keizer en de goden te vereren, hetgeen hun op de marteldood kwam te staan. Victor, praefectus cohortis van het Thebaanse Legioen, wist aanvankelijk samen Ursus te ontkomen, maar nabij Solothurn warden beiden gearresteerd en ter dood gebracht. Victors dood was aanleiding voor de Heilige Verena om vanuit Milaan de Alpen over te trekken om nabij zijn graf te kunnen bidden en vasten. Ursus werd de heilge van Solothurn terwijl Victor de heilige werd van Genève. De stoffelijke resten van Victor werden in de late 5e eeuw naar Genève overgebracht. Zijn relikwieën worden in kerken in heel Zwitserland getoond, en zijn kist werd gevonden in 1519. Van der Chijs maakt melding van een Victor van Marseille, hetgeen weer een Franse variatie is op deze heilige legende maar dan rond Marseille gesitueerd. Een derde versie verhaald dat het cohort van Victor op de vlucht langs de Rijn tot voorbij Colonia Claudia Ara Agrippinensium (Keulen) wist te komen. Daar, in het Amfitheater van Birten nabij Xanten, werd hij samen met ruim 360 andere soldaten gemarteld en gedood. Om deze reden werd de heilige Victor ook in Xanten vereerd, alwaar ook de Dom aan deze heilige is gewijd. Ook in Batenburg werd deze Victor van Xanten vereerd. Zijn feestdag is 30 september.

Op deze meeste St. Victordaalders wordt in de tekst melding gemaakt van de muntplaats Batenburg. Niet bij dit type. Het stuk vermeld noch de naam van de muntplaats noch dat van de muntheer. Alleen het wapentje van Bronckhorst-Batenburg is een verwijzing naar de herkomst van de munt. De muntmeester Peter van Bossenhoven (1556-1559) en Peter Becx (1560-1565) plaatsten op hun daalders in de regel een muntmeesterteken, een kruis, granaatappel of tinhaak. Het ontbreken van een muntmeesterteken doet vermoeden dat de munt na hun ambtsperiode is geslagen, mogelijk door muntmeester Jan van Luemel, die ook werkzaam was te Weert voor het graafschap Horne. Sint Victordaalders komen maar weinig voor en zijn zeer zeldzaam.

Delmonte 532 ; van der Chijs XII, 27var. ; de Voogt 25var. ;
CNM.2.05.19 ; Davenport 8560    RR
Kleine zwaktes van de slag, doch voor type een mooi exemplaar.
zfr

gewicht 5,02gr. ; zilver Ø 29mm.
muntmeesters Willem & Jurriaan van Vierssen
muntteken leeuwtje (op beide zijden)

vz. Gekroonde dubbelkoppige rijksadelaar binnen een parelcirkel, omringd
door  de tekst; NISI:TV:DOMINE:NOBISCVM:FRVSTRA • leeuwtje •
kz. Gekroond samengesteld wapenschild met de wapens van de Oostergo, 
Westergo, Sevenwolde en de elf Friese steden, rustend op stokkenkruis,
binnen een parelcirkel, omringd door de tekst;
MO⋮ - NOVA AR - GENT⋮O - RDINVM⋮: - FRI • leeuwtje •

Verkade 128.5 ; HNPM.67 ; CNM.2.16.105 ; Jasek 87i
Minieme zwaktes van de slag, doch voor dit munttype een mooi exemplaar.
zfr

gewicht 1,18gr. ; zilver Ø 11mm. 
series D, type 2c
zgn. Continentaal runentype. 

vz. Gekroond borstbeeld naar links, omringd door runenschrift
kz. Kort kruis met stippen in de hoeken, omringd door runenschrift

Metcalf suggereert Domburg als mogelijke muntplaats van dit type.
Talrijke recente losse vondsten in Friesland ondersteunen deze hypothese niet.
Vermoedelijk is het geslagen op verschillende locaties langs de toenmalige
Friese kust, dat zich uitstrekte van het huidige Zeeland tot het Duitse Ost-Friesland.

Deze munt werd geslagen ten tijde van de Friese koning Redbad (ook bekend als Radbod/Radboud). Hij was een machtige, heidense koning van de Friezen (ca. 670-719) die bekend stond om zijn strijd tegen de oprukkende Franken en het christendom, en wordt gezien als een symbool van Friese vrijheid. Het was ook de tijd dat Engelse en Ierse priesters de Friese gebieden trachtten te kerstenen o.a. door Willbrord. Hij was op 22 november 695 tot aartsbisschop der Friezen benoemd en had tot taak de Friezen te bekeren. Hij zetelde in Utrecht. In 699 werd hij echter gevangen genomen door de Friese koning Redbad,die hem vervolgens weer vrij liet. Pas zo′n twintig jaar later werden onder bisschop Bonifacius weer serieuze nieuwe bekeringspogingen ondernomen. Diens ergerlijke bekeringswijzen werden niet gewaardeerd en hij werd op 5 juni 754 in de omgeving van Dokkum vermoord.

Redbad′s heerschappij strekte zich uit over een groot gebied, van de Hollandse duinen en het Oude Rijngebied tot aan de Wezer, hoewel historici het exacte gebied betwisten en zijn rijk waarschijnlijk beperkter was dan soms gedacht, strekte zijn invloed zich uit over grote delen van Frisia. Hij is beroemd vanwege zijn verzet tegen de Franken en hun hofmeier Karel Martel, met een grote overwinning bij Keulen, maar na zijn dood werd Frisia toch onder Frankische heerschappij gebracht.

Het continentaal runentype is in de regel uitgevoerd met een portret naar rechts. Er zijn echter een beperkt aantal emissies geweest die daarop afweken en en portret naar links tonen. Deze zijn zeer zeldzaam.

van der Chijs- ; vgl. Spink 839 ; Metcalf- ; vgl. MEC 639 ;
cf. Abramson p. 98, D400 ; vgl. op den Velde-Klaassen pag.39, 
figure 23 en plaat 9, 238  RR
zeer attractief exemplaar met mooi portret
pr-

gewicht 0,90gr. ; zilver Ø 12mm.
BMC Class J (′plumed bird type′), type 6
Series E, variety K

vz. Vogel naar rechts met uitgeslagen vleugels, daaronder twee kruisjes en stippen
kz. Parelvierkant (gestileerde standaard) met ⊙ in centrum geflankeerd
door drie stippen, boven en onder twee horizontale streepjes, omringd
door; +•••••+•••••+•••••+••••• , binnen een parelcirkel.

Dit type heeft duidelijk grote verwantschap met het ′stekelvarkentype′ 
(vermoedelijk Dorestad) en is waarschijnlijk een afgeleide daarvan.
Dit vogeltype komt echter veel minder voor en is zeldzaam.

vgl. van der Chijs IV, 22 ; Metcalf page 206-211, no.190-193 ;
Metcalf II, pag.197,var.L ; Spink 790K ; vgl. MEC 653-655 ;
JMP 1982, pag.12, no.14var. (vondst Maurik/Rijswijk) ;
vgl. North 45/49 ; vgl. Abramson page 121, E300 ; vgl. Beowulf 34 ;
Op den Velde-Klaassen pag 44 (pl. 11, 296-299 var.)   R
zfr/pr à pr-

gewicht 0,46gr. ; zilver Ø 12mm.
series E, type A
zgn. ′Stekelvarkentype′

vz. Sterk gestileerd portret naar rechts, daarvoor III
kz. Parelvierkant (gestileerde standaard) met daarbinnen
centraal een anulet, omringd door T - T - I - • - I

Deze munt werd geslagen ten tijde van de Friese koning Redbad (ook bekend als Radbod/Radboud). Hij was een machtige, heidense koning van de Friezen (ca. 670-719) die bekend stond om zijn strijd tegen de oprukkende Franken en het christendom, en wordt gezien als een symbool van Friese vrijheid. Het was ook de tijd dat Engelse en Ierse priesters de Friese gebieden trachtten te kerstenen o.a. door Willbrord. Hij was op 22 november 695 tot aartsbisschop der Friezen benoemd en had tot taak de Friezen te bekeren. Hij zetelde in Utrecht. In 699 werd hij echter gevangen genomen door de Friese koning Redbad,die hem vervolgens weer vrij liet. Pas zo′n twintig jaar later werden onder bisschop Bonifacius weer serieuze nieuwe bekeringspogingen ondernomen. Diens ergerlijke bekeringswijzen werden niet gewaardeerd en hij werd op 5 juni 754 in de omgeving van Dokkum vermoord.

Redbad′s heerschappij strekte zich uit over een groot gebied, van de Hollandse duinen en het Oude Rijngebied tot aan de Wezer, hoewel historici het exacte gebied betwisten en zijn rijk waarschijnlijk beperkter was dan soms gedacht, strekte zijn invloed zich uit over grote delen van Frisia. Hij is beroemd vanwege zijn verzet tegen de Franken en hun hofmeier Karel Martel, met een grote overwinning bij Keulen, maar na zijn dood werd Frisia toch onder Frankische heerschappij gebracht. Dorestad is de meest aannemelijke muntplaats voor dit zogenaamde ′stekelvarkentype′.

Dit exemplaar is deels uitgebroken en heeft een licht barstje.
Ongeveer 60/65% van de munt is nog aanwezig.

This specimen is partially broken and has a slight crack.
Approximately 60/65% of the coin is still present.

van der Chijs III, 1var. ; MEC 657var. ; Spink 790A ; North- ;
op den Velde-Klaassen pag.46, variety A (vgl. Pl.12, 328) ;
vgl. Abramson pag.86, E130
pr-

gewicht 1,16gr. ; zilver Ø 12mm.
series E, type A
zgn. ′Stekelvarkentype′

vz. Sterk gestileerd portret naar rechts, daarvoor III, kruisje en letters
kz. Parelvierkant (gestileerde standaard) met daarbinnen
centraal een anulet, omringd door T - T - I - I, buiten het vierkant de
letters en kruizen; ✝ I ✝ I ✝ I ✝ I

Deze munt werd geslagen ten tijde van de Friese koning Redbad (ook bekend als Radbod/Radboud). Hij was een machtige, heidense koning van de Friezen (ca. 670-719) die bekend stond om zijn strijd tegen de oprukkende Franken en het christendom, en wordt gezien als een symbool van Friese vrijheid. Het was ook de tijd dat Engelse en Ierse priesters de Friese gebieden trachtten te kerstenen o.a. door Willbrord. Hij was op 22 november 695 tot aartsbisschop der Friezen benoemd en had tot taak de Friezen te bekeren. Hij zetelde in Utrecht. In 699 werd hij echter gevangen genomen door de Friese koning Redbad,die hem vervolgens weer vrij liet. Pas zo′n twintig jaar later werden onder bisschop Bonifacius weer serieuze nieuwe bekeringspogingen ondernomen. Diens ergerlijke bekeringswijzen werden niet gewaardeerd en hij werd op 5 juni 754 in de omgeving van Dokkum vermoord.

Redbad′s heerschappij strekte zich uit over een groot gebied, van de Hollandse duinen en het Oude Rijngebied tot aan de Wezer, hoewel historici het exacte gebied betwisten en zijn rijk waarschijnlijk beperkter was dan soms gedacht, strekte zijn invloed zich uit over grote delen van Frisia. Hij is beroemd vanwege zijn verzet tegen de Franken en hun hofmeier Karel Martel, met een grote overwinning bij Keulen, maar na zijn dood werd Frisia toch onder Frankische heerschappij gebracht. Dorestad is de meest aannemelijke muntplaats voor dit zogenaamde stekelvarkentype.

van der Chijs III, 1var. ; MEC 657var. ; Spink 790A ; North- ;
op den Velde-Klaassen pag.46, variety A (vgl. Pl.12, 318-320) ;
vgl. Abramson pag.86, E130
bijzonder attractief exemplaar met een mooi patina
pr

gewicht 26,95gr. ; zilver Ø 42mm.
muntmeester: Jacob Ridder
muntmeesterteken: ruiter

vz. Geharnaste en gehelmde ridder staande naar links, hoofd naar
rechts gewend, sjerp royaal om zich heen geslagen waarvan hij het
geluste uiteinde in zijn linkerhand houdt, het wapenschild van Holland
binnen een geornamenteerde omlijsting voor zich geplaatst, binnen een
parelcirkel, omringd door de tekst; MO˙ARG˙CIV˙IMP  – BELG˙CAMPEN
kz. Klimmende Hollandse leeuw naar links binnen een parelcirkel, daarboven
16 ruiter 84, omringd door de tekst; :CONFIDENS:DNO:NON:MOVETVR

The lion dollar circulated throughout the Middle East and was imitated in several German and Italian cities. It was also popular in the Dutch East Indies as well as in the Dutch New Netherlands Colony (New York). The lion dollar also circulated throughout the English colonies during the Seventeenth and early Eighteenth centuries. Examples circulating in the colonies were usually fairly well worn so that the design was not fully distinguishable, thus they were sometimes referred to as ″dog dollars.″ Larger Dutch silver coins as the ducatoon and the ″rix″ dollar (rijksdaalder) were also used in the colonies but neither of these coins had such a wide circulation or long lasting influence as the lion dollar. In Maryland the lion dollar was mentioned as the most important circulating coin in documents of 1701 and 1708, with its value stated as 4s6d. It is reported by Felt (p. 250) that a deposition was taken in Boston on July 29, 1701 stating that ″Dog or Lion dollars″ had been counterfeited in Massachusetts. In 1708 the New York Assembly set the value of the lion dollar at 5s6d. Also, the New York paper currency emission of November 1, 1709 was issued as amounts of sterling silver expressed in denominations of 4, 8, 16 and 20 lion dollars, with 13.75 oz. of silver equal to 20 lion dollars. Mossman also states lion dollars were used in Pennsylvania, New Jersey and Virginia. In April of 1998 a Mike Cato from Virginia sent me an e-mail that he had discovered a 1640 lion dollar while metal detecting. In the hoard collected from the H.M.S. Feversham, which sank on October 7, 1711 after leaving New York, there were 22 lion dollars (quantitatively third only to the 504 Spanish Colonial silver coins and the 126 specimens of Massachusetts silver). Also, two lion dollars were inventoried in the hoard discovered in Castine, Maine, thought to have been deposited there in 1704 by French colonists fleeing from the English. It should be recalled that most of the Castine hoard was dispersed before an inventory could be produced. Lion dollars were no longer minted after 1713, during the Eighteenth century they were replaced in the Mideast by the Austrian thaler. In the English colonies New World Spanish silver had always held first place and with the advent of the famous milled silver coinage in 1732, the Spanish milled dollar absorbed the lion dollar′s share of the market.

Delmonte 862 ; Verkade 163.1 ; HNPM.29 ;
CNM.2.30.41 ; Davenport 4879 R
Kleine gietgal en de gebruikelijke zwaktes van de slag. Zeldzaam.
zfr-

weight 12,99gr. ; bronze Ø 28mm.

obv. Radiate head of Trajanus right, surrounded by the legend;
IMP CAES NERVA TRAIAN AVG GERM P M
rev. Abundantia seated left on chair with crossed cornucopiae,
holding sceptre in right hand, S C in exergue, surrounded by
the legend, TR POT COS IIII P P

The identity of the enthroned woman on the reverse
is attributed to both Abundantia and Justitia.

Cohen 639 ; RIC 428 ; BMC 748-749var. ; Sear 3225
attractive green patina
vf-

gewicht 4,71gr. ; koper Ø 21,5mm.

vz. ✿ S ✿ / LAMBER / TUS
kz. • ✿ • / MAN / DATA /  • ✿ •

De Latijnse tekst betekent letterlijk "Sint Lambertus / Dingen die vereist zijn".

Parochianen kregen deze penning van het kerkbestuur nadat zij een spiritueel examen hadden doorstaan. Bij de viering gaven zij de penning af om deel te nemen aan het Avondmaal (de eucharistie) of om brood te ontvangen tijdens feestdagen. De penning dateert uit de regeringsperiode van Joseph-Clément de Bavière (1694-1724) en werd waarschijnlijk ingesteld bij besluit van het kapittel van 1 maart 1709.

The Latin text literally means "Saint Lambert / Things that are required".

Parishioners received this token from the church council after passing a spiritual examination. During the celebration, they presented the token to participate in the Lord′s Supper (the Eucharist) or to receive bread on feast days. The token dates from the reign of Joseph-Clément de Bavière (1694-1724) and was probably instituted by a decision of the chapter on 1 March 1709.

M.J. Petit de Rosen, RBN 1850, pag.123, nr.5 ; Neumann 13907 ;
Jean Justice pag. 1127-1128 ; De Renesse P. 197, No. IXvar. ;
RBM 1875, p. 247, pl. IV, 5 - Schodt 5 ; Dengis Me. 01.07
pr-

weight 4,39gr. ; silver Ø 22mm.

obv. Diademed and draped bust right, crescent behind the shoulders,
surrounded by the legend; HER ETRVSCILLA AVG
rev. Pudicitia standing left, drawing veil from face and holding
transverse sceptre, surrounded by the legend; PVDICITIA AVG

Cohen 17 ; RIC 58b ; Hunter 4 ; Sear 9494
struck with the usual weaknesses, but with a good portrait
vf/xf

length 20cm. ;  silver ; weight ca. 68gr.
provided with various silver hallmarks.
with engraving: is / born on the 18th / of April.
(no name, no year mentioned)

The use of the silver birth spoon is a centuries-old Dutch tradition that symbolizes a wish for prosperity, health, and lifelong care for a newborn child. The tradition dates back to the 17th century and has grown into an important cultural phenomenon, particularly in Friesland. Silver was precious. The spoon served as a rainy-day fund that could be melted down or sold for cash in times of need. This is also where the expression "to be born with a silver spoon in one′s mouth" comes from. Due to historically high infant mortality, the spoon was often only given as a gift or engraved after the first year of life, when the child had survived the most critical phase.

met gravering: is / geb. den 18 / April
voorzien van diverse zilverkeuren
(geen jaartal of naam wordt vermeld)

Het gebruik van de zilveren geboortelepel is een eeuwenoude Nederlandse traditie die symbool staat voor een wens van welvaart, gezondheid en levenslange zorg voor een pasgeboren kind. De traditie stamt uit de 17e eeuw en is met name in Friesland uitgegroeid tot een belangrijk cultureel fenomeen. Zilver was kostbaar. De lepel diende als een appeltje voor de dorst dat in tijden van nood kon worden omgesmolten of verkocht voor contanten. Hier komt ook de uitdrukking "met een zilveren lepel in de mond geboren zijn" vandaan. Vanwege de historisch hoge kindersterfte werd de lepel vaak pas na het eerste levensjaar geschonken of gegraveerd, wanneer het kind de meest kritieke fase had overleefd.

intact

length circa 17,4cm. ; height 10cm. ; weight circa 98 gr.

A bronze single-edged sickle blade with a rounded tip and
a short handle to the end. Sickle blades were used for
utilitarian and agrarian purposes but could perhaps also
double as a battlefield weapon.

Bronze sickles are among the most numerous types of artefacts discovered in Late Bronze Age assemblages in Europe, and they have been found in particularly large numbers in the Carpathian Basin. Since their form has barely changed during the last few thousand years and they are generally regarded as having a very ordinary function, for a long time they had failed to spark research interest. Nevertheless, detailed analysis of their find contexts and condition, as well as their comparison with historical, anthropological, and ethnographic observations reveal that they may have had diverse meanings, a greater significance than previously thought, and a special value for the people of the Bronze Age.

reference:
Eszter Fejér, Hungarian Archaeology Vol. 9 (2020), Issue 4, pp. 23–30

provenance; Dutch private collection.
Acquired on the Dutch art market in the 1990′s

♦ Beautiful example of a Bronze Age sickle ♦

Intakt

length circa 16,3cm. ; height circa 3,8cm. ;
weight circa 344 gr.

A Luristan adze-head cast from bronze featuring a short
cylindrical shaft-hole, socketed with a spiked butt.
Ribbed decorations around the shaft of the axe.

provenance; French private collection.
Acquired on the Paris art market in the 1970′s

Very attractive example with dark patina. Rare.
intact

length circa 13,41cm. ; height circa 5,5cm. ; weight circa 256 gram

A Luristan double axe cast from bronze
featuring a short cylindrical shaft-hole. 
This axe had a dual function, featuring a long
blade at the front and a short blade at the rear.
Ribbed decorations around the shaft of the axe.

References:
• cf. Los Angeles County Museum of Art (Object Nr. M.76.97.446)

Selected Bibliography:
• Ancient Bronzes, Ceramics, and Seals: The Nasli M.
Heeramaneck Collection of Ancient Near Eastern,
Central Asiatic, and European Art.
Los Angeles County Museum of Art, 1981.

Provenance; German private collection.
Acquired on the German art market in the 1980′s

Very attractive example with dark brown patina.
Rare type of axe.
intact

weight 9,82gr. ; silver ; inside measures ca. Ø 19 / 15mm.

An Greek inscription has been applied to an oval silver plate:
V / KPHTIK / 0  (′Ukretiko′)

provenance; From a Dutch private collection.
Acquired on the Dutch art-market in the 1990′s.

good solid condition, wearable
intact

height 55mm. ; lead/tin ; 51,24gr.

Lead or tin-lead pilgrim badge/ampulla with angular loops for suspension. The front has ribbing on the lower half , while the reverse shows us a round medaillon with crowned W. This is a late form, dating to the late 14th or 15th century, and the crowned W suggests that this ampulla is from the shrine of Our Lady of Walsingham, but the attribution is not absolutely certain.

This ″flask and shell-shaped″ lead-aloy ampulla pilgrim badge refers to Saint James (Pecten Jacobaeus). Abandoning one′s daily life to go on pilgrimage to a shrine of a saint was an act of religious devotion performed by a substantial number of medieval Christians. One of the most popular souvenirs were ampullae, small vessels containing oil or water sanctified at a pilgrimage shrine. These souvenirs often were mass-produced casts in lead or its alloys. Many of these ampullae are said to be ″shell-shaped″, assuming the shape and treatment referred in the medieval mind to the scallop, the symbol initially of one of the greatest medieval pilgrimages, to Santiago de Compostela in northwest Spain, and eventually of pilgrimage generally. The ″shell-shaped″ ampullae exhibit a wide range of styles and features.

literature; Kenyon College (Gambier, Ohio, U.S.A.), Journal of Medieval Art and Architecture, Ampullae, re-imbured: a formal analysis of medieval ″shell-shaped″ lead-alloy pilgrim ampullae by Greg Campbell.

cf. Hampshire Cultural Trust, Object number WINCM:VR72 S3442

provenance; a Dutch private collection

Rare and very interesting object of medieval Christianity.
intact

blue glass ; weight 1,86gr. ; Ø ca. 19mm.

obv. A stamped cruciform monogram between two imperial facing busts;
above, nimbate bust of Christ facing
rev. Plain

Glass weights are, almost without exception, coin weights for the denominations of solidus, semis and tremissis. While some bear busts and inscriptions, by far the majority bear only monograms. They were widely used in the 6th and 7th centuries and are usually signed by an eparch in the form of a monogram. Whether this is always the eparch of Constantinopolis, as has been suggested, is a matter of debate, as other great cities such as Antiochia-Theoupolis and Alexandria will undeniably have produced their own coin weights.

The colour of the glass used is, not surprisingly, the same colour as that used in glass vessels. The basic colours are therefore: blue, blue-green, green and colourless. The survivability rate of glass weights must have been quite low due to their fragility, and attractive pieces such as this one are, as a result, quite rare.

provenance: Dutch private collection. Acquired on the Dutch art market in the 1990′s.

for an identical glass coin weight see:
Timeline auction 160, Lot 3487 (intakt ; GBP 320 + 20%)

literature; cf. Bendall, Byzantine weights, page 60-65 ; cf. Monneret de Villard,
p. 101, 3c ; cf. Schlumberger Gustave, Poids de verre étalons monétiformes d′origine
byzantine 42 ; cf. Entwistle/Meek, Early Byzantine Glass Weights, p. 10, fig. 11h.

Note: Due to the lighting during photography, this coin weight appears
somewhat lighter in color than it actually is. It is very dark blue glass.

intact

bronze Ø circa 31mm. ; bronze 6,94gr.

A circular disk brooch with six peripheral lungs and raised centre boss.
The face of the brooch is decorated with white and blue enamel panels
alternating around the central boss. The outer lugs each have a circular
cell of red enamel.

reference literature; Hattatt′s Ancient Brooches. p.345. fig.204, no.1419.

♦ very attractive and rare Roman brooch ♦

pin missing, otherwise intakt

brown seal wax, pierced along the entire length
Ø 14mm. ; weight 1,17gr.

obv. Male portrait facing right
rev. Plain

provenance: Belgian private collection.
Acquired on the German art market in the 1990′s.

intact

length 31mm. ; width 22mm. ; bronze 9,85gr.

An Ancient Romano-Celtic fibula made from bronze.
The body is formed in an elegant, curving serpentine S-shape.
Original pin present but slightly bent.

attractive dark green patina
intakt

gewicht 0,89gr. ; zilver Ø 16mm.
muntmeester: Johan Heinsbergen
muntmeesterteken: hengst springend over een berg

vz. Bundel van zeven pijl in het midden met lint gebonden,
geflankeerd door de waarde aanduiding I - S, binnen twee
halve lauwertakken die aan de onderzijde met rozet zijn verbonden
kz. ✿ paard springend over berg ✿ // G E L  //  R I A / I 7 3 8

De pijlenbundel staat symbool voor de natie, gevormd door zeven provinciën en verenigd in de Staten-Generaal. In de regel dienen we de zijde die de hoogste entiteit vermeld of symboliseert als voorzijde te beschouwen, in dit geval dus de pijlenbundel. De provincienaam is daaraan ondergeschikt, en die zijde beschouwen we dus als de keerzijde.

Verkade 17.4 ; de Voogt 438 ; Pannekeet 135 ; HNPM.107 ; CNM.2.17.179
ongecirculeerd prachtexemplaar met de volle stempelglans
unc

massive (almost) pure gold ; weight 4,24gr. ; width ca.28mm. ; height ca.19mm.

A wearable Roman gold Crescentic pendant with eyelet; representing the goddess Luna. The Luna is crafted from concave forged gold with small spheres at the ends, while the suspension loop is decorated with filigree ornamentation on the sides.

This attractive gold lunula, or crescent-shaped pendant, is in choice condition, with an intact suspension loop that allows it to be threaded on a cord for wearing. The term "lunula" comes from the Latin word lunula, meaning "little moon," and these pendants were popular adornments in ancient Greece and Rome, often crafted in gold or silver. Their shape symbolizes the moon and was associated with lunar deities such as Artemis (Diana) and Selene (Luna), embodying femininity, fertility, and protection.

provenance; from a private Dutch collection.
Acquired from the German art mark in the 2000′s.

intakt

weight 20,73gr. ; clay  ca. 41 x 35 x 12mm.

Clay cuneiform tablet inscribed on both sides. The creation of cuneiform writing is attributed to the ancient Sumerians of Mesopotamia in modern-day Iraq. The Sumerians are among the oldest civilizations in history, predating even the Pyramids of Giza. They created a great many useful things, but the cuneiform stands out as their most significant cultural contribution. Cuneiform documents were written on clay tablets, by means of a blunt reed for a stylus. The impressions left by the stylus were wedge shaped, thus giving rise to the name cuneiform wedge shaped, from the Latin cuneus wedge. Cuneiform script is one of the earliest known systems of writing. Emerging in Sumer in the late 4th millennium BC, cuneiform writing began as a system of pictographs. In the third millennium, the pictorial representations became simplified and more abstract as the number of characters in use grew smaller, from about 1,000 in the Early Bronze Age to about 400 in Late Bronze Age (Hittite cuneiform).

Despite its Sumerian origins, due to trade influences, cuneiform was also adopted, improved, and expounded upon by several other ancient civilizations. Among these were the Akkadians, the Babylonians, the Elamites, the Hittites, the Assyrians, and the Hurrians. Merchants brought with them Mesopotamian tools used to record transactions: cuneiform writing, clay tablets and envelopes, and cylinder seals. Using a simplified version of the elaborate cuneiform writing system, merchants tracked loans as well as business deals and disputes, and sent letters to families and business partners back in Mesopotamia. Each culture improved the writing form in one way or another, enhancing its economic utility until the Phoenecian alphabet eventually replaced it.

One of the greatest and most well-known literature pieces to come from cuneiform writing was the Epic of Gilgamesh. This epic poem is thought to date back to 2100 BC in the Third Dynasty of Ur, but the surviving cuneiform tablets available today only date to 1800 BC It was recorded on Babylonian cuneiform tablets by Sumerians in Mesopotamia, and it is predated as a religious text only by the Pyramid Texts.

references:
• Los Angeles County Museum of Art (Object Nr M.84.31.1)

provenance: from a Dutch private collection.
Acquired on the Dutch art market in the 1980′s

♦ rare and wonderfully preserved clay tablet ♦

intact

gewicht 2,89gr. ; zilver Ø 27mm.
muntteken hand

vz. Gekroond wapenschild van het Heilige Roomse Rijk
binnen een parelcirkel, omringd door de tekst;
KAROLVS+D′G′xROMA′xIMP′xZxHISPAR′+REX en hand
kz. Gekroond Oostenrijks-Bourgondisch wapenschild rustend
op lang drie-armig gevoet kruis met sierornamenten dat is
geplaatst over een parelcirkel, omringd door de tekst;
♔ DA+MICHI - VIRTVTE - COTRA+HO - STS+TVOS

van Gelder & Hoc 190-1 ; de Witte 674 ; de Mey 444 ;
van der Chijs XXV,13var. ; Vanhoudt 227.AN
lichte zwaktes van de slag
zfr

gewicht 1,36gr.; zilver Ø 22mm.
muntmeester Evert Mess

vz. Gekroond stadswapen van Arnhem met klimmende leeuw
naar links, ter weerszijden de waarde aanduiding ½ - S, omringd
door de tekst; PHS•D•G•HISP•RE•D•GEL•C•Z
kz. Lang gespleten en versierd kruis met in de hoeken om en om
een leeuw en dubbelkoppige adelaar en een dubbelkoppige adelaar
in het ruitvormige open gewerkte hart, tussen de armen de tekst; 
MON - NOVA - ARN - EME

Op 16 januari 1579 wordt Evert Mess aangesteld als muntmeester van de stad Arnhem. Ongetwijfeld zal hij een nazaat zijn van de Evert Mess die in 1461 verantwoordelijk was voor de eerste stedelijke munten van Arnhem. Evert op opdracht gegeven toto het slaan van stuivers, halve stuivers en half drijverkens (1/8 stuivers). Waarschijnlijk is deze kleinste denominatie nooit aangemunt, want we kennen alleen de stuivers en halve stuivers van deze emissie. Alhoewel het stadsbestuur in de opdracht aan muntmeester Mees meegaf dat ′sijn gelt ook beter sall maken als sijn naburene steden′, werden de Arnhemse halve stuivers weldra in Nijmegen geweigerd. Deze stad vaardigde op 17 juli 1583 namelijk een verbod uit tegen de minderwaardige Arnhemse halve blanken (= ½ stuivers). In tegenstelling tot eerdere en later munten van de stad Arnhem, zien we op deze munt de naam vermeld van de landsheer Philips II, met verwijzing naar diens titels van hertog van Gelre en graaf van Zutphen. Dit munttype komt maar weinig voor en is zeer zeldzaam.

Op de voorzijde is door de stad Utrecht een klop ′stadwapen′ aangebracht (1579). We kennen deze klop vooral op stuivers van Utrecht uit 1578 en 1579, maar blijkbaar heeft men het op deze halve stuiver van Arnhem ook toegepast. Reden van het aanbrengen van deze klop was om te voorkomen dat Utrechtse stuiver van de jaren 1578 en 1579 naar de stad zouden terugvloeien. Deze stuiver waren vanwege de ondermatige kwaliteit in Holland namelijk gedevalueerd tot 6 duiten, terwijl ze in de stad Utrecht circuleerden voor 8 stuivers. Men vreesde dus dat Hollandse handelaars de buiten Utrecht circulerende Utrechtse stuivers zouden opkopen en weer binnen de stad Utrecht zouden afzetten, met winst van 2 duiten per stuiver. Zo werd de Utrechtse bevolking verzocht hun stuivers in te leveren om ze te laten voorzien van een klop. Ze werden vervolgens weer teruggegeven en die stukken mochten binnen de stad Utrecht blijven circuleren voor 8 duiten. Uiteraard geldde dit niet voor de niet geklopte stuivers, waarmee winstbejag van elders werd getracht te voorkomen. Dit bleek spoedig een illusie, want de klop werd weldra vervalst. Het aanbrengen van de Utrechtse klop op een ½ Arnhemse stuiver is daarmee een raadsel. Het paste niet in het kader van het vervoerde beleid ten aanzien van de Utrechtse stuivers. Mogelijk heeft men met het aanbrengen van deze klop circulatie binnen de stad Utrecht willen toestaan, en daarmee dus haar geldigheid willen bevestigen. Van der Wis meldt dat er twee exemplaren bekend zijn van de Utrechtse klop op Arnhemse halve stuivers. (de Beeldenaar 1982, no.6, pag.140/141). Uiterst zeldzaam.

van der Chijs VII, 9 ; Verkade 37.6 ; van Gelder & Hoc 277 ; HNPM.4 ; 
Purmer 15 ; Pannekeet 1 (R2) ; CNM.2.04.2 ; Vanhoudt 402 RRR
Zwaktes van de slag en onregelmatigheid aan de rand,
maar voor dit munttype een net exemplaar.
fr/zfr