Home
Welcome to the website of Munthandel G. Henzen. With the navigation-frame you can select a part of our collection. If you click on a photo an enlargement will appear. Does a coin appeal to you then you can order it by clicking on order. The coins you wish to order will be collected on an order form. After you have completed your order you can simply e-mail the order form to us. We will confirm your order by sending an invoice. After receipt of full payment, the coin(s) will be sent to you. There is also the possibility to view the coins at our office by making an appointment.
For our loyal customers we also regularly publish richly illustrated price lists with special offers. When you order you can indicate whether you want to receive these price lists.
We hope you will enjoy viewing our website and we hope you will find something of your interest.
Gijs Henzen
Current events and historical facts that we would like to highlight:
The current situation in Iran sometimes reminds me of Croesus. He had managed to significantly expand his kingdom of Lydia and bring important Greek cities on the west coast of Asia Minor under his control. His wealth reached mythical proportions. Now the idea occurred to him to expand his Empire to the east as well, where the Persians ruled. His reasoning must have been to seek advice first, and he went to consult in Delphi, where he asked the Oracle whether he should go to war against Cyrus II of Persia. The Oracle gave the famous, ambiguous answer that if he were to cross the River Halys, he would "destroy a great empire." That reassured Croesus, who could not be denied a certain degree of overconfidence. He assembled a large army and marched east. The first confrontation with the Persians took place in Cappadocia, during the Battle of Pteria (547 BC), and ended inconclusively for the time being. But things did not go well for Croesus′s army. Cyrus pursued Croesus to Lydia and inflicted a crushing defeat upon him on the plain north of Sardis in the Battle of Thymbra (December 547 BC). But Croesus′s misery grew even greater. After a fourteen-day siege, the capital of the Lydian Empire, Sardis, was captured and Croesus was taken prisoner. According to tradition (including that of Herodotus), Croesus was burned at the stake but was ultimately spared by Cyrus. A magnanimous gesture. The Empire that was destroyed was his own Empire, and not, as he had understood the Oracle in his arrogance, the Persian Empire.....
Translated to the present day, we can state that Trump, also "somewhat" overconfident and certainly not the smartest, allowed himself to be advised by false prophets and warmongers like Bibi Netanyahu and Pete Hegseth, who promised Trump a quick and victorious victory over Iran (the Persians). Nothing could have been further from the truth. His attack on Iran became a major debacle. For the US, it is yet another military and political humiliation and defeat in which no other country supports or comes to its aid, except, of course, the terror state of Israel, which is kept afloat entirely by the US. The US is a superpower in decline, and current political and military policy can be seen as a catalyst in that development. Israel has since developed into a pariah, from which the world—including the US and Europe—will eventually wash its hands. It′s horrific crimes can no longer be defended or justified. The downfall of Israel is a matter of time...
Iran is one of the great pillars of Islam, and the Islamic regime therefore did not appear out of nowhere. It is certainly not a Western state, but that does not work to its disadvantage. The country possesses a cultural richness, civilization, and glorious history that makes that of the US pale in comparison. The idea that Europe and the US can once again install a vassal king (Shah) there who will dance entirely to their tune and pursue Western policies is a utopian notion. MI6 and the CIA succeeded in doing so in 1953, when they ousted the democratic Mossadeq through a coup and made Reza Pahlavi, who until then had very limited power, supreme in Iran. It became a dictatorial terror state, with some 100,000 political prisoners in the 1970s. There are individuals from the camp of the former dictatorial Shah regime who want to repeat this trick, this time with the eponymous son of the old Shah. Iranians who have publicly opposed that idea are threatened with death. That speaks volumes about the intentions of the "young" Reza Pahlavi and his followers. Consequently, they are supported by the US and Israel—the Zionist camp, in other words. A recipe for chaos, death, and destruction. So, don′t do it. Twice, the West has nipped democratic developments in Iran in the bud: shortly after World War I and in 1953. The Iranian population is therefore not entirely unfamiliar with democracy, and there will be a third chance. Democratic developments must originate from Iran itself, not from the West. In the Netherlands, former Minister of Foreign Affairs Uri Rosenthal (VVD) plays a very reprehensible role in this regard, promoting the return of the Shah. He is a fervent supporter of Zionism who constantly justifies Israel′s acts of terror and downplays or even denies the genocide against the Palestinians, which no sensible person doubts anymore. The VVD should tar and feather such an idiot from the party....
How is it possible that there are still people who harbor any sympathy for Israel? If there are still Christians who support Israel, then they have understood little of Christianity and Judaism. Modern Israel has little to do with religious Judaism or Biblical Israel and is even in conflict with it. There are few countries as cruel and murderous as this racist apartheid state of European settlers (so-called Zionists). They have now devised yet another racist law so that they can murder Palestinians according to their corrupt legislation. One must bear in mind that there are also many thousands of Palestinians in Israeli prisons without any legitimate reason. They were simply arrested arbitrarily because the Israelis can do so. There is no one preventing them from doing so. Palestinians are without any rights in Israel. Rape and torture are commonplace, and confessions made under those circumstances have no legal validity whatsoever, yet they could soon cost innocent Palestinians their lives. Israel has now also set its sights on Lebanon, where, just as in Gaza, innocent civilians are being driven from their villages and homes or murdered. All this in the context of the formation of a "Greater Israel," an idiotic notion of religious fanatics who currently determine policy in Israel. Genocide, mass murders, torture, rape, theft of land and property, starvation, sadism—Israel practices all of this on a large scale, and the international community does nothing. Why economic sanctions for Russia and Iran and not for Israel? Israel is at least as criminal, not just for a few years, but since its inception in 1948. Israel is a total failed project that should never have existed in this form. What and who gave the Zionists, settlers from Europe, the right to steal the land and homes from the Palestinian population—the rightful inhabitants of Palestine. Zionism is the greatest cause of current antisemitism. Antisemitism must be combated at all times, and therefore Zionism as well. In fact, the formation of the State of Israel, with all its crimes, is a kick in the teeth for all victims of the Shoah. After all, the State of Israel is doing exactly the same thing as the Nazi regime, only now the Palestinians are the victims. The Jewish victims of the Shoah are turning in their graves! They are being humiliated again, this time by the Zionists. Moreover, Israel is a constant threat to the entire Middle East. This satellite state of Europe and the US does not belong there and is a malignant tumor for the region. It is a terrorist state of aggression, supported by the US and Europe. A two-state solution is an absolute utopia because there has never been, and never will be, an equal and just distribution of land and goods. For that reason, Israel should never have been recognized as a state. It is murderous, racist, and it promotes antisemitism. That was a huge mistake. Palestine can be the home for the original inhabitants of this region, such as Palestinians, Christians, and Arab Jews. They lived together there in peace for about 2,000 years, until European settlers, particularly Ashkenazi Jews from Eastern Europe, completely disrupted that hegemony and established a racist apartheid state in 1948, sowing death and destruction throughout the wider region.....
Don′t think that Israel will stop murdering, oppressing, and expelling the rightful inhabitants of Palestine, the Palestinians. The genocide of the Palestinians and the theft of Palestinian land continues unabated, and the murderous Zionist settlers are not being hindered in the slightest by the Israeli government. On the contrary, they are being supported by the terrorists of the IDF. The Israeli justice system is completely rotten. It is part of the genocide that has been ongoing since 1947/1948 (Nakba), yet the international community has turned a blind eye for 60 years and continues to support the murderers. A gross scandal. Get to know the facts and support the Palestinians!
Glaubt nicht, dass Israel mit dem Morden, Unterdrücken und Vertreiben der rechtmäßigen Bewohner Palästinas, der Palästinenser, aufhören wird. Der Völkermord an den Palästinensern und der Diebstahl palästinensischen Landes gehen ungebremst weiter, und die mörderischen zionistischen Siedler werden von der israelischen Regierung nicht im Geringsten behindert. Im Gegenteil, sie werden von den Terroristen der israelischen Armee (IDF) unterstützt. Das israelische Justizsystem ist völlig korrupt. Es ist Teil des Völkermords, der seit 1947/48 (Nakba) andauert, doch die internationale Gemeinschaft hat 60 Jahre lang weggesehen und unterstützt die Mörder weiterhin. Ein ungeheurer Skandal. Informiert euch über die Fakten und unterstützt die Palästinenser!
Many Dutch people did not or did not sufficiently resist the genocide of the Jews in 1940-1945. This is now happening to the Palestinians. Do not make the same mistake; DO NOT SIT STILL AND TAKE ACTION AGAINST THIS GREAT INJUSTICE:
SUPPORT: https://rightsforum.org
It is everyone′s duty, regardless of profession, status, or social position, to speak out against the murderers and oppressors of this world, Whether it′s Trump, Putin, Netanyahu, or Xi Jinping. As soon as we remain silent, we give them a free pass, and ultimately, we are all victims. What is a human being without humanity, justice, and compassion? Don′t be a coward but speak out against injustice!
https://www.youtube.com/watch?v=211f_Z5KYy8
Search by product name
our monthly special offer
Our latest acquisitions
 |
|
| |
|
|
| |
|
|
| |
|
|
| |
|
|
| |
|
|
| |
|
FREDERICK HENRY, 1625 - 1647
Frederick Henry, prince of Orange, count of Nassau (born 29 January 1584, Delft, Holland - died 14 March, The Hague) was the third hereditary stadtholder (1625–47) of the United Provinces of the Netherlands, or Dutch Republic, the youngest son of William I the Silent and successor to his half-brother Maurice, prince of Orange. Continuing the war against Spain, Frederick Henry was the first of the House of Orange to assume semimonarchical powers in foreign as well as domestic policies.
Early life
Frederick Henry was born less than half a year before the murder of his father, William the Silent, the principal leader of the Dutch struggle for independence from Spain. As a younger son, he was destined by his mother, a daughter of the Huguenot leader Gaspard de Coligny, for a career in her native France; but his half brother, Maurice of Nassau, who had succeeded their father as stadtholder, as well as the States General, insisted that Frederick Henry serve his country. He was accordingly educated at the University of Leiden and made a member of the council of state at the age of 17. He began to take part in most of Maurice′s military expeditions and was sent on various foreign missions. During the politico-religious crisis of the years 1617–19, precipitated by a doctrinal conflict within the Reformed (or Calvinist) Church, Frederick Henry, like his mother, kept cautiously to the middle of the road, in contrast to Maurice.
Until the age of 40, Frederick Henry was reputed to be ″too fond of women to tie himself permanently to one of them″ but under strong pressure from Maurice, who had no legitimate offspring, and, almost at the latter′s deathbed, he married. His wife, Amalia van Solms, a lady-in-waiting to the exiled queen of Bohemia, soon acquired a fair amount of political influence as well as a universal reputation for venality, but she also managed to endow The Hague in the 17th century with some semblance of Baroque court life.
Stadtholder
At Maurice′s death, in 1625, Frederick Henry became stadtholder in five of the seven United Provinces; a sixth, Groningen, was added in 1640. Even in Friesland, the eventual succession to the office of stadtholder was assigned to Frederick Henry′s son, William (born 1626). Although in theory no more than the appointed ″servants″ of the different assemblies of the estates, provincial and general, the princes of Orange, by establishing hereditary succession to the various stadtholderships, were clearly on their way to acquiring the status of sovereigns. In view of Frederick Henry′s anomalous, somewhat awkward position as a minor princeling at the helm of the government of a federation of oligarchic republics, anachronistically flourishing in a world drifting toward absolutism, his ambition was normal.
As a strategist, Frederick Henry proved himself to be the foremost disciple of his brother, Maurice, and the Dutch wars against the Spanish continued to be considered a kind of military academy for young European noblemen. Frederick Henry′s universally recognized strength lay in capturing fortified ″places″; once he was even heard to exclaim: ″God deliver us from pitched battles,″ and every one of his yearly campaigns had the conquest of some important town or fortress as its aim. Hence, the borderline between the modern kingdoms of Belgium and The Netherlands came to be drawn largely according to Frederick Henry′s successes and failures.
By far the most spectacular of these sieges was that of ′s-Hertogenbosch (Bois-le-duc), but if the capitulation of this city marked Frederick Henry′s proudest moment, it also demonstrated the inherent weakness of his position. Although his contemporaries present the prince as little short of omnipotent in the Dutch Republic, his power was based on the delicate balancing of various elements. To counterbalance the oligarchy in the province of Holland, which contributed more than 58 percent to the federal budget, the prince needed the support of the six minor members of the United Provinces and that of the Puritan masses of the country, including those in Holland.
Until about 1640, Frederick Henry alone was responsible for the United Provinces’ foreign policy. From the dynastic point of view, his activities were crowned by the marriage in 1641 between his heir, William II, and Mary, the eldest daughter of Charles I of Great Britain. Consequently, during the English Civil Wars, the stadtholder sided unconditionally with the king, whereas the Holland oligarchy tended to favor Parliament.
French alliance
More important was Frederick Henry′s French policy, culminating (1635) in the so-called treaty of partition between the two countries and stipulating a partitioning of the southern Netherlands, if conquered by arms from the Spanish. The treaty further provided for the yearly payment of a considerable French subsidy, thus enabling the prince to continue the war in spite of the reluctance of the war-tired assembly of Holland to finance it. But the very first campaign of the French and Dutch armies combined under Frederick Henry′s command nearly ended in disaster, and, in spite of his conquests of the cities of Breda and Hulst, the alliance never regained its momentum. The trend toward peace with Spain became more and more irresistible, and, largely through the influence of his wife, even Frederick Henry was eventually won over to the peace party. Prematurely aged after long years of suffering from gout, he did not live to see the peace officially concluded in January 1648. He died in March 1647 and was interred with great pomp in the family vault at Delft. |
| |
|
 
 |
FRANCE - ORANGE, PRINCIPALITY - FREDERICK HENRY OF ORANGE-NASSAU, 1625-1647 - Teston n.d. (before 1639)
weight 8,75gr. ; silver Ø 29,5mm.
mintmaster: Jean Filliard (1618-1639)
mintmark: rose
mintmastermark: F over crescent
obv. Bust of Frederick-Henry right within circle, surrounded by the
legend; FRED•HEN•D•G•PRIN•AV•R•CO•N• and F over crescent
rev. Crowned arms of Orange-Nassau within circle, surrounded by the
legend; SOLI•DEO•HONOR•ET•GLORIA ✿
Soli Deo Honor et Gloria is usually translated as ′glory to God alone′, but some
translate it as ′glory to the only God′. A similar expression is found in the Vulgate
translation of the Bible: ″soli Deo honor et gloria″ in 1 Timothy 1:17.
Frederick Henry, prince of Orange, count of Nassau (born 29 January 1584, Delft, Holland - died 14 March, The Hague) was the third hereditary stadtholder (1625–47) of the United Provinces of the Netherlands, or Dutch Republic, the youngest son of William I the Silent and successor to his half-brother Maurice, prince of Orange. Continuing the war against Spain, Frederick Henry was the first of the House of Orange to assume semimonarchical powers in foreign as well as domestic policies.
Early life
Frederick Henry was born less than half a year before the murder of his father, William the Silent, the principal leader of the Dutch struggle for independence from Spain. As a younger son, he was destined by his mother, a daughter of the Huguenot leader Gaspard de Coligny, for a career in her native France; but his half brother, Maurice of Nassau, who had succeeded their father as stadtholder, as well as the States General, insisted that Frederick Henry serve his country. He was accordingly educated at the University of Leiden and made a member of the council of state at the age of 17. He began to take part in most of Maurice′s military expeditions and was sent on various foreign missions. During the politico-religious crisis of the years 1617–19, precipitated by a doctrinal conflict within the Reformed (or Calvinist) Church, Frederick Henry, like his mother, kept cautiously to the middle of the road, in contrast to Maurice.
Until the age of 40, Frederick Henry was reputed to be ″too fond of women to tie himself permanently to one of them″ but under strong pressure from Maurice, who had no legitimate offspring, and, almost at the latter′s deathbed, he married. His wife, Amalia van Solms, a lady-in-waiting to the exiled queen of Bohemia, soon acquired a fair amount of political influence as well as a universal reputation for venality, but she also managed to endow The Hague in the 17th century with some semblance of Baroque court life.
Stadtholder
At Maurice′s death, in 1625, Frederick Henry became stadtholder in five of the seven United Provinces; a sixth, Groningen, was added in 1640. Even in Friesland, the eventual succession to the office of stadtholder was assigned to Frederick Henry′s son, William (born 1626). Although in theory no more than the appointed ″servants″ of the different assemblies of the estates, provincial and general, the princes of Orange, by establishing hereditary succession to the various stadtholderships, were clearly on their way to acquiring the status of sovereigns. In view of Frederick Henry′s anomalous, somewhat awkward position as a minor princeling at the helm of the government of a federation of oligarchic republics, anachronistically flourishing in a world drifting toward absolutism, his ambition was normal.
As a strategist, Frederick Henry proved himself to be the foremost disciple of his brother, Maurice, and the Dutch wars against the Spanish continued to be considered a kind of military academy for young European noblemen. Frederick Henry′s universally recognized strength lay in capturing fortified ″places″; once he was even heard to exclaim: ″God deliver us from pitched battles,″ and every one of his yearly campaigns had the conquest of some important town or fortress as its aim. Hence, the borderline between the modern kingdoms of Belgium and The Netherlands came to be drawn largely according to Frederick Henry′s successes and failures.
By far the most spectacular of these sieges was that of ′s-Hertogenbosch (Bois-le-duc), but if the capitulation of this city marked Frederick Henry′s proudest moment, it also demonstrated the inherent weakness of his position. Although his contemporaries present the prince as little short of omnipotent in the Dutch Republic, his power was based on the delicate balancing of various elements. To counterbalance the oligarchy in the province of Holland, which contributed more than 58 percent to the federal budget, the prince needed the support of the six minor members of the United Provinces and that of the Puritan masses of the country, including those in Holland.
Until about 1640, Frederick Henry alone was responsible for the United Provinces’ foreign policy. From the dynastic point of view, his activities were crowned by the marriage in 1641 between his heir, William II, and Mary, the eldest daughter of Charles I of Great Britain. Consequently, during the English Civil Wars, the stadtholder sided unconditionally with the king, whereas the Holland oligarchy tended to favor Parliament.
French alliance
More important was Frederick Henry′s French policy, culminating (1635) in the so-called treaty of partition between the two countries and stipulating a partitioning of the southern Netherlands, if conquered by arms from the Spanish. The treaty further provided for the yearly payment of a considerable French subsidy, thus enabling the prince to continue the war in spite of the reluctance of the war-tired assembly of Holland to finance it. But the very first campaign of the French and Dutch armies combined under Frederick Henry′s command nearly ended in disaster, and, in spite of his conquests of the cities of Breda and Hulst, the alliance never regained its momentum. The trend toward peace with Spain became more and more irresistible, and, largely through the influence of his wife, even Frederick Henry was eventually won over to the peace party. Prematurely aged after long years of suffering from gout, he did not live to see the peace officially concluded in January 1648. He died in March 1647 and was interred with great pomp in the family vault at Delft.
Van der Wiel 45 ; Vôute-van derWiel 61 Da ; Poey de Avant 4605var. ;
Boudeau 1005var. ; KM.68var. R
Some minor planchet faults. Attractive toning. Rare.
vf |
|
| |
|
 |
NOORDELIJKE NEDERLANDEN (NETHERLANDS) - GRAAFSCHAP HOLLAND - PHILIPS DE GOEDE, 1434-1467 - Dubbele groot vierlander z.j. (1434-1467), Dordrecht of ′s Gravenhage
gewicht 2,72gr. ; zilver Ø 30mm.
muntteken roos
vz. Gekwartierd Bourgondisch wapenschild met in het hart een schildje
met de Hollandse leeuw binnen een parelcirkel, omringd door de tekst;
✠PHS:DЄI:GRA:DVX:BVRG:COM:HOLD:Z:Z′
kz. Lang gevoet kruis geplaatst over een parelcirkel met in de kwartieren
om en om een lelie en klimmende leeuw en in het ruitvormig opengewerkt
hart een roos, omringd door de tekst:
✠MONЄT - A:NOVA: - COM:HO - LD:Z:ZЄ
Dit munttype werd volgens ordonnantie van 23 januari 1434 aangemunt in de gebieden Vlaanderen, Henegouwen, Brabant en Holland, vandaar de naam ″vierlander″. Voor Holland vond aanmunting te Dordrecht plaats in de jaren 1434-1440 en 1466-1467 en te ′s Gravenhage in de jaren 1454-1455. Onderscheidende kenmerken zijn er niet, dus het is niet vast te stellen of exemplaren te Dordrecht of te ′s Gravenhage zijn aangemunt.
van der Chijs XIV, 11 ; van Gelder & Hoc 9-4 ; Vanhoudt 3.DH/DO
zwaktes van de slag
fr/zfr |
|
| |
|
 |
NOORDELIJKE NEDERLANDEN (NETHERLANDS) - HERTOGDOM GELRE - KAREL VAN EGMONT, 1492-1538 - ¼ Snaphaen of peerdeke z.j. (1509-1520), Nijmegen
gewicht 2,66gr. ; zilver Ø 27mm.
muntmeester Niclaes Nyber
vz. Gehelmde en geharnaste ruiter met geheven zwaard te paard naar rechts,
daaronder ⋆GEL⋆ in afsnede, binnen een parelcirkel, omringd door de tekst;
KA - ROL′∘D′∘GEL′∘IVL′ - C′∘ZV′
kz. Wapenschild van Gelre-Gulik rustend op lang gevoet kruis dat is geplaatst
over een parelcirkel, tussen de armen de tekst; EQVITA - IVDIC - IA⋆TVA - DOMIN
voluit: aequitas judicia tua domine, vertaald: uwe gerichten zijn billijkheid.
Woorden van koning David uit psalm CXIX vers 75.
De snaphaen werd voor het eerst in 1509 geslagen te Nijmegen onder Karel van Egmont en als denominatie werd spoedig daarna ook de kwart snaphaen of peerdeke aangemunt. Deze komen echter aanmerkelijk minder voor dan de hele snaphaen en zullen in veel kleine aantallen zijn aangemunt. Zeldzaam.
herkomst: afkomstig uit de muntvondst van Hochstadt/Pfalz (1975)
van der Chijs XVIII, 40
kleine zwaktes van de slag, doch voor type een net exemplaar
zfr- |
|
| |
|
|
| |
|
 |
ZUIDELIJKE NEDERLANDEN (SOUTHERN NETHERLANDS) - BISDOM KAMERIJK (CAMBRAI) - WILLEM I VAN AVESNES (VAN HENEGOUWEN), 1285-1296 - Esterlin (sterling) z.j.
gewicht 1,12gr. ; zilver Ø 19mm.
vz. Portret van jeugdig manspersoon frontaal binnen een
parelcirkel, omringd door de tekst; ✠GVILLS•ЄPISCOPVS,
binnen een parelcirkel.
kz. Lang gevoet dubbellijnig kruis geplaatst over een parelcirkel,
drie stippen in elke hoek, tussen de armen de tekst;
CAM – ЄRA – CEN - SIS binnen een parelcirkel,
omringd door de tekst; ✠AVЄ MARIA GRATIA PLЄNA
Willem I van Avesnes was een telg uit een voornaam en invloedrijk adelijk Henegouws geslacht. Hij was de 5e zoon van Jan I van Avesnes (1218-1257) en Aleid van Holland (1228-1284), dochter van graaf Floris IV van Holland. Hij was de broer van Jan II van Avesnes (graaf van Henegouwen en Holland) en Gwijde van Avesnes (bisschop van Utrecht). Als jongere zoon, die niet in aanmerking kwam voor troonopvolging, lag een geestelijk loopbaan voor de hand. Zo ook bij Willem, die het uiteindelijk wist te brengen tot bisschop van Kamerijk. Zijn periode als bisschop (1286-1296) wordt omschreven als conflictrijk en Willems levensstijl wordt omschreven als "luxueus levende Henegouwse gravenzoon".
William I of Avesnes was a descendant of a prominent and influential noble Hainaut family. He was the 5th son of John I of Avesnes (1218-1257) and Aleid of Holland (1228-1284), daughter of Count Floris IV of Holland. He was the brother of John II of Avesnes (Count of Hainaut and Holland) and Guy of Avesnes (Bishop of Utrecht). As a younger son, who was not eligible for the succession to the throne, a clerical career was the obvious choice. This was also the case for William, who eventually rose to the position of Bishop of Cambrai. His period as bishop (1286-1296) is described as conflict-ridden, and William′s lifestyle is described as that of a "luxuriously living son of a count from Hainaut".
De naam sterling of esterlin is waarschijnlijk afgeleid van ′Easterling′. Het ′Easterling zilver′ waren hooggehaltige zilveren munten van 92,5% (925/1000) puur zilver uit een gebied in Noord-Duitsland rond vijf belangrijke Hanzesteden, dat vanwege haar hoge kwaliteit groot vertrouwen genoot in de handel. Via handelscontacten met Engeland kwamen die muntstukken aldaar bekend te staan als ″de munten van de Oosterlingen″ ofwel Easterlings. Henri II (1154-1189) besloot ook munten te gaan slaan volgens deze hoge kwaliteitsstandaard in de vorm van de ′Tealby Pennies′. Het woord Easterling is daarna spoedig verbasterd tot kortweg sterling, de naam van de Engelse pennies in de 12 en 13e eeuw. De sterling werd een zeer populair muntstuk, met name onder Henri III en Edward I & II, dat ook op het Europese vasteland veel navolging kreeg. Deze munt is daarvan een goed voorbeeld. Nog altijd kennen we het sterling zilver, dat vooral voor bestek, sierraden en serviezen wordt gebruikt.
The name sterling or esterlin is likely derived from ′Easterling′. ′Easterling silver′ were high-quality silver coins of 92.5% (925/1000) pure silver from an area in Northern Germany surrounding five major Hanseatic cities, which enjoyed great trust in trade due to their high quality. Through trade contacts with England, these coins became known there as ′the coins of the Oosterlingen′ or Easterlings. Henry II (1154-1189) also decided to mint coins according to this high quality standard in the form of the ′Tealby Pennies′. The word Easterling was subsequently soon corrupted to simply sterling, the name of the English pennies in the 12th and 13th centuries. The sterling became a very popular coin, particularly under Henry III and Edward I & II, which also gained widespread imitation on the European mainland. This coin is a good example of that. We are still familiar with sterling silver, which is primarily used for cutlery, jewelry, and dinnerware.
Boudeau 2011 ; Robert pag.81, 1 (plaat VI, 1) ; Mayhew 87 R
Lichte zwaktes van de slag. Zeldzaam.
zfr |
|
| |
|
 |
ZUIDELIJKE NEDERLANDEN (SOUTHERN NETHERLANDS) - STAD KAMERIJK (CAMBRAI) - BELEG DOOR DE SPANJAARDEN IN 1595 - Noodmunt van 20 stuivers 1595
gewicht 11,52gr. ; messing 32x32mm.
vz. Ronde middenstempel binnen een parelcirkel met het gekroonde
wapen van Frankrijk tussen 9 – 5, omringd door HENRICO∴PROTECTORE,
resp. links, rechts, boven en onder de instempelingen:
waarde aanduiding XX – P – P (= 20 patards) en het wapenschildje van de
gouverneur Jean de Moltluc, heer van Balagny
kz. Blanco
In 1595 werd de stad Kamerijk (Cambrai) belegerd door de Spanjaarden. In 1589 was deze stad in handen gevallen van de Fransen en was maarschalk Jean Montluc van Balagny in 1594 aangesteld tot gouverneur van Kamerijk. De bevolking was echter ontevreden over hun gouverneur en kozen Antoine de Villers au Tertre tot hun leider en namen de wapens op tegen Balagny. Deze moest zijn toevlucht nemen in de citadel van Kamerijk. Er volgde een zware belegering door de Spanjaarden maar Balagny moest uiteindelijk toch capituleren en verliet de stad op 9 oktober 1595. Gedurende het beleg van de citadel zijn er koperen/messing noodmunten vervaardigd in naam van de Franse koning Henri IV(1589-1610), van 1,2 , 5 , 10 en 20 stuivers (patards). De in 1595 vervaardigde noodmunten konden in 1596 ingewisseld worden tegen regulier kopergeld. Zeer zeldzaam.
In 1595, the city of Cambrai was besieged by the Spaniards. In 1589, the city had fallen into the hands of the French, and Marshal Jean Montluc of Balagny had been appointed governor of Cambrai in 1594. However, the population was dissatisfied with their governor and chose Antoine de Villers au Tertre as their leader, taking up arms against Balagny. He was forced to take refuge in the citadel of Cambrai. A heavy siege by the Spaniards followed, but Balagny eventually had to capitulate and left the city on October 9, 1595. During the siege of the citadel, copper/brass emergency coins were minted in the name of the French King Henry IV (1589-1610), in denominations of 1, 2, 5, 10, and 20 stuivers (patards). The emergency coins minted in 1595 could be exchanged for regular copper currency in 1596. Very rare.
Meestal zien we op de noodmunten van Kamerijk slechts 3 instempelingen, resp links, rechts en onder; XX - P - wapenschild. Op dit exemplaar zien we nog een extra P ingestempeld aan de bovenzijde, welke feitelijk overbodig is. Deze variant komt maar weinig voor en is uiterst zeldzaam.
Usually, we see only three stampings on the emergency coins of Cambrai, respectively on the left, right, and bottom: XX - P - coat of arms. On this example, we see an additional P stamped at the top, which is actually superfluous. This variant occurs only rarely and is extremely rare.
van Gelder 190var. ; Mailliet 22,14 ; vgl. van Loon I, 467, 2 ;
Robert 250,3 RRR
Voor dit munttype een bijzonder mooi exemplaar.
Very attractive for the type.
zfr |
|
| |
|
 |
ZUIDELIJKE NEDERLANDEN (SOUTHERN NETHERLANDS) - BISDOM KAMERIJK (CAMBRAI) - NICOLAS III VAN FONTAINE, 1248-1272 - Kleine groot of dubbele sterling z.j.
gewicht 2,45gr. ; zilver Ø 22mm.
vz. Gemijterde bisschopsbuste frontaal binnen een parelcirkel,
omringd door de tekst; ✠NIChOLAVS:ЄPISChOPVS
kz. Kort gevoet dubbellijnig kruis geplaatst over een parelcirkel,
drie stippen in elke hoek, tussen de armen de tekst;
CA – MЄ – RA – CV binnen een parelcirkel,
omringd door de tekst; ✠AVЄ MARIA GRATIA PLЄNA
De oorsprong van de stad Kamerijk (Cambrai) gaat terug tot de Romeinse tijd. Het was gunstig gelegen op een kruispunt van heerwegen. Ook in de Merovingische- en Karolingische periode kende het een permanente bewoning. In de loop van de 11e tot 14e eeuw kwam de stad tot bloei en rijkdom door de textielproductie, met name wol en linnen, waarbij de handel vooral gericht was op Parijs en de streek Champagne. Daarnaast was ook de handel in graan van belang. De stad maakte ook deel uit van het Hanzeverbond.
The origins of the city of Cambrai (Kamerijk) date back to Roman times. It was favorably situated at a crossroads of Roman roads. It also had permanent habitation during the Merovingian and Carolingian periods. From the 11th to the 14th century, the city flourished and became wealthy through textile production, particularly wool and linen, with trade primarily directed towards Paris and the Champagne region. In addition, the grain trade was also important. The city was also part of the Hanseatic League.
De ietwat groteske portretten van de bisschop zijn opvallend ;
een bisschop met stoppelbaard en flaporen.
The somewhat grotesque portraits of the bishop are striking;
a bishop with stubble and protruding ears.
Boudeau 2008 ; Robert pag.73, 7var. (plaat IV, 4) RR
Lichte zwaktes van de slag. Zeer zeldzaam.
zfr- |
|
| |
|
 |
ZUIDELIJKE NEDERLANDEN (SOUTHERN NETHERLANDS) - BISDOM KAMERIJK (CAMBRAI) - PETER III VAN LEVIS-MIREPOIX, 1309-1324 - Kleine groot of dubbele sterling z.j.
gewicht 2,00gr. ; zilver Ø 23mm.
vz. Gemijterde bisschopsbuste frontaal binnen een parelcirkel,
omringd door de tekst; ✠⁑PЄTRVS⁑EPISCOPVS⁑
kz. Kort gevoet dubbellijnig kruis geplaatst over een parelcirkel,
met tussen de armen de tekst; CA – MЄ – RA – CV binnen een
parelcirkel, omringd door de tekst; ✠AVЄ MARIA GRATIA PL♣Є
De oorsprong van de stad Kamerijk (Cambrai) gaat terug tot de Romeinse tijd. Het was gunstig gelegen op een kruispunt van heerwegen. Ook in de Merovingische- en Karolingische periode kende het een permanente bewoning. In de loop van de 11e tot 14e eeuw kwam de stad tot bloei en rijkdom door de textielproductie, met name wol en linnen, waarbij de handel vooral gericht was op Parijs en de streek Champagne. Daarnaast was ook de handel in graan van belang. De stad maakte ook deel uit van het Hanzeverbond.
The origins of the city of Cambrai (Kamerijk) date back to Roman times. It was favorably situated at a crossroads of Roman roads. It also had permanent habitation during the Merovingian and Carolingian periods. From the 11th to the 14th century, the city flourished and became wealthy through textile production, particularly wool and linen, with trade primarily directed towards Paris and the Champagne region. In addition, the grain trade was also important. The city was also part of the Hanseatic League.
In tegenstelling tot de kleine groten van Nicolas III van Fontaine(1248-1272) komen die van Peter III van Levis-Mirepoix maar weinig voor in de handel. De ietwat groteske portretten van de bisschop zijn opvallend ; een bisschop met stoppelbaard en flaporen. Zeer zeldzaam.
In contrast to the small greats by Nicolas III of Fontaine (1248-1272), those by Peter III of Levis-Mirepoix are rarely offered for sale. The somewhat grotesque portraits of the bishop are striking; a bishop with stubble and protruding ears. Very rare.
Boudeau 2015 ; Robert pag.96,2 (plaat IX,2) RR
pr- |
|
| |
|
 |
ZUIDELIJKE NEDERLANDEN (SOUTHERN NETHERLANDS) - AARTSBISDOM KAMERIJK (CAMBRAI) - LODEWIJK VAN BERLAIMONT, 1570-1596 - 1/16 Rijksdaalder 1572
gewicht 2,88gr. ; zilver Ø 25mm.
vz. Breedarmig gebloemd kruis geplaatst over een parelcirkel,
rijksadelaar in het rond opengewerkte hart van het kruis,
omringd door de tekst; •M•II• - •RO• - M•SE• - •AV•
vz. Wapen van Berlaymont, daarboven 72, binnen een parelcirkel,
omringd door de tekst; ✠•LVD•A•BERLAIMONT•ARCH•Z•D•CA
Lodewijk van Berlaymont was een telg uit het belangrijke Zuid-Nederlandse geslacht van de Berlaymonts. Hij werd geboren op 5 oktober 1542 op het familiekasteel te Berlaimont als zoon van Karel van Berlaymont, ridder van het Gulden Vlies, en Adriana van Ligne Barbançon. Drie van zijn broers (Gilles, Florent en Claudius) waren krijgsheren in Spaanse dienst en stadhouders van diverse gewesten; gezamenlijk bestuurden ze zeven van de Zeventien Provinciën.
Als jongere zoon was Lodewijk voorbestemd voor een geestelijke loopbaan. Hij begon zijn carrière al op 12-jarige leeftijd als kanunnik van het Sint-Lambertuskapittel in Luik, kort daarop gevolgd door eenzelfde positie aan het Onze-Lieve-Vrouwekapittel in Doornik. Daarna werd hij seculier abt van Namen en Saint-Aubert (bij Kamerijk). Iets later werd hij proost van het Sint-Waltrudiskapittel in Bergen. Dit alles gebeurde nog voordat hij 18 jaar oud was. Tussendoor behaalde hij zijn doctoraatsbul aan de Universiteit van Bologna. Op 30 maart 1570 werd hij door Philips II benoemd tot proost van het kapittel van Sint-Servaas in Maastricht. In hetzelfde jaar, op 15 september 1570, werd hij benoemd tot aartsbisschop van het in 1559 gecreëerde aartsbisdom Kamerijk. Aangezien hij door die laatste benoeming niet in staat was in Maastricht te resideren, stelde hij daar Cornelius Bercouts aan als vicaris of vice-proost, en na diens overlijden in 1587, Petrus Curtius.
Al in het jaar van zijn benoeming kwam hij in aanvaring met het kapittel van Sint-Servaas, toen hij 6 van de 40 Maastrichtse prebenden had toegezegd aan het kathedrale kapittel van het eveneens in 1559 nieuw gecreëerde bisdom Roermond. Uiteindelijk leidde dit tot een proces bij de Heilige Stoel in Rome, dat door de kanunniken werd gewonnen. Wel lukte het Lodewijk in 1581 om twee prebenden van het kapittel over te hevelen naar het pas opgerichte Maastrichtse jezuïetencollege. In hetzelfde jaar namen de jezuïeten de Latijnse school over, die tot dan toe door het kapittel was geleid. Lodewijk van Berlaymont was een voorstander van de Spaanse politiek in de Habsburgse Nederlanden, wat niet verwonderlijk is, gezien zijn afkomst. In 1581 maakte hij kans om in het prinsbisdom Luik de opvolger te worden van Gerard van Groesbeek. Alexander Farnese, die kort daarvoor met zeer veel geweld Maastricht had ingenomen (Beleg van Maastricht, 1579), zette het kathedrale kapittel in Luik onder druk om een van zijn kandidaten aan te nemen: Granvelle of Berlaymont. De Luikenaren, die zich neutraal achtten in de verscheurde Nederlanden, kozen voor Ernst van Beieren.
In 1583 moest Berlaymont Kamerijk ontvluchten, doordat de hertog van Alençon de stad bezette. Lodewijk trok zich terug in Namen en riep daar in 1586 een bisschoppelijke synode bijeen. Door paus Clemens VIII werd hij in 1593 tot waarnemend bisschop van het bisdom Doornik benoemd, een functie die hij bijna drie jaar vervulde, waarna Clemens hem tot pauselijk legaat benoemde. In 1595 heroverden de Spaanse troepen onder bevel van Pedro Henriquez de Acevedo Kamerijk, een militaire operatie die door Lodewijk was ondersteund in de vorm van troepen en een som geld van 40.000 pond. Kort voor zijn terugkeer naar Kamerijk ontstond er een conflict met de magistraat van de stad, waardoor hij naar Bergen moest terugkeren. Lodewijk van Berlaymont stierf hij op 15 februari 1596 in Bergen. Zijn lichaam werd overgebracht naar Kamerijk, waar het werd bijgezet in een kapel van het klooster van de Zwarte Zusters, waarvan hij zelf de bouwheer was.
Deze 1/16 rijksdaalder is geslagen op naam van keizer Maximiliaan II (1564-1576). De bisschop van Kamerijk was niet alleen een geestelijk leider, maar ook een wereldlijk vorst (graaf-bisschop) die zijn gebied direct van de Duitse keizer in leen hield. Hoewel het bisdom politiek onder de Duitse keizer viel, was de positie complex omdat het geografisch en cultureel sterk verbonden was met de Franse invloedssfeer. De bisschoppen van Kamerijk stonden bekend om hun strijd om macht en onafhankelijkheid, waarbij zij hun wereldlijke positie in naam van de keizer verdedigden. Deze status bleef bestaan tot de annexatie van het gebied door het Koninkrijk Frankrijk in 1679.
This 1/16 Rijksdaalder (Reichsthaler) was minted in the name of Emperor Maximilian II (1564-1576). The Bishop of Cambrai was not only a spiritual leader but also a secular ruler (Count-Bishop) who held his territory as a fief directly from the German Emperor. Although the diocese fell politically under the German Emperor, its position was complex because it was strongly connected geographically and culturally to the French sphere of influence. The Bishops of Cambrai were known for their struggle for power and independence, in which they defended their secular position in the name of the Emperor. This status persisted until the annexation of the territory by the Kingdom of France in 1679.
In de ordonnantie van 10 juni 1572, bij uitgifte van dit muntstuk, werd
de koers bepaald op 2 stuiver Vlaams of 2 stuiver en 8 deniers Kamerijks.
Uiterst zeldzaam.
In the ordinance of 10 June 1572, upon the issuance of this coin, the exchange
rate was set at 2 Flemish stuivers or 2 stuivers and 8 deniers of Cambrai.
Extremely rare.
Boudeau 2039 ; Robert pag.184,1 (pl. XXVII, 5) RRR
zfr |
|
| |
|
 |
ZUIDELIJKE NEDERLANDEN (SOUTHERN NETHERLANDS) - AARTSBISDOM KAMERIJK (CAMBRAI) - MAXIMILIAAN VAN BERGEN OP ZOOM, 1556-1570 - Sprenger van 5 stuivers z.j. (1559-1570)
gewicht 7,01gr. ; zilver Ø 36mm.
vz. Wapen van Maximiliaan van Bergen op Zoom binnen een
parelcirkel, omringd door de tekst;
+MA⭒BER⭒D⭒G⭒ARCH⭒EPS⭒&⭒D⭒CA⭒S⭒IMP⭒P⭒CO⭒CAMB
kz. Lang gebloemd kruis geplaatste over een parelcirkel, vierpas in het centrum
met in elke boog de letter D, hartschild met rijksadelaar, omringd door de tekst;
: ИEC⭒ - ⭒CITO⭒ - ИEC⭒TE - MERE
De spreuk Nec Cito Nec Temere betekent ″zonder gretigheid, noch stoutmoedigheid″.
Maximiliaan werd rond 1518 geboren te Bergen op Zoom als tweede zoon van Dimas van Bergen op Zoom, raadsheer in de Geheime Raad. Hij was afkomstig uit de adelijke familie van Glymes, en afstammeling van Jan II “metten Lippen” van Glymes (1417-1494), heer van Bergen op Zoom. De familie had tal van bezittingen in die regio, en zo vielen ook Fijnaart, Heijningen, Standdaarbuiten en Willemstad onder diens jurisdictie. Onder zijn bewind werden meerder gebouwen in Bergen op Zoom gebouwd of uitgebreid, zoals de Sint Geertrudiskerk en het Markiezenhof. Een van zijn bastaardzonen was Hendrik van Bergen op Zoom, kanselier van de Orde van het Gulden Vlies, coadjutor en bisschop (1480-1502) van Kamerijk. Maximiliaan trad in de voetsporen van deze voorouder Hendrik toen hij op 10 september 1556 verkozen werd tot bisschop van Kamerijk, door bemiddeling van kardinaal Granvelle. Aanvankelijk weigerde Paus Paulus IV in te stemmen met deze benoeming, maar in 1559 ging hij toch akkoord. Op 21 oktober 1559 werd Maximiliaan plechtig geïnstaleerd. Voordien was hij zijn loopbaan begonnen als deken van het Sint-Gummaruskapittel van Lier. Naast bisschop werd hij tevens benoemd tot graaf van Kamerijk. Als gevolg van kerkelijke hervorming van de bisdommen, werd in 1559 het grondgebied van het bisdom kamerijk aanzienlijk ingekrompen. Als compensatie werd het bisdom verheven tot aartsbisdom Kamerijk. Maximiliaan werd daarmee de eerste prins-aartsbisschop van Kamerijk. Maximiliaan overleed onverwacht op 27 augustus 1570 aan een beroerte, tijdens een verblijf op het familiaal landgoed in Bergen op Zoom. Hij werd begraven in de toenmalige kathedraal van Kamerijk.
SPRENGER
Sprenger of batseler is een aanduiding voor de zilveren munten van 5 Luikse stuivers of 4 stuivers Brabants (ca. 7 g, ca. 0,65), dat onder andere in Luikse documenten wordt genoemd tijdens het bewind van Robert van Bergen op Zoom, bisschop van Luik (1557-1564). Ze zijn nagevolgd in Horn, Kamerijk (Cambrai) en Thorn. Behalve de hele zijn er ook halve sprengers geslagen. De naam is echter al ouder en komen we ook al tegen in een Bourgondisch tarief uit 1541, gebruikt voor een eerdere Luikse munt, de ′schrikkelberger′ (eveneens 4 stuivers Brabants), dat weer een afgeleide was van de Saksische ′Schreckenberger′.
Naar de exacte oorsprong van de naam ′sprenger′ blijft het vooralsnog gissen. Het zou kunnen refereren naar ′springer′, waarbij de Luikse snaphaan en halve snaphaan in beeld komen. Het zou dan refereren naar een springend paard. Een ander verklaring zou kunnen zijn dat de benaming toch terugvoert op de Saksische ′Schreckenberger′ die ook in de Nederlanden in betalingsverkeer voorkwamen. Die kwamen qua koers ook min of meer overeen met 5 Luikse stuivers of 4 stuivers Brabants. De beeldenaar op de voorzijde toont een engel met gespreide vleugels. Het woord sprenger is een historisch of minder gebruikelijk synoniem voor een vogel die zijn vleugels spreidt, maar het is vaker terug te vinden als een specifieke term binnen de heraldiek (wapenkunde). In de heraldiek wordt een adelaar met uitgeslagen of gespreide vleugels namelijk vaak aangeduid als een gespreide adelaar of soms een sprenger.
Delmonte 409 ; Boudeau 2031 ; Lucas, Cambrai p.75 ; Robert pag.159, 6 R
zfr |
|
| |
|
 |
ZUIDELIJKE NEDERLANDEN (SOUTHERN NETHERLANDS) - AARTSBISDOM KAMERIJK (CAMBRAI) - MAXIMILIAAN VAN BERGEN OP ZOOM, 1556-1570 - ½ Rijksdaalder 1568
gewicht 13,96gr. ; zilver Ø 33mm.
vz. Gekroonde dubbelkoppige rijksadelaar, binnen een parelcikel, omringd
door de tekst; MAXIMILI′⭒II′⭒ROMA′⭒IM′⭒SEM′⭒AVGV′⭒1568
kz. Wapen van Maximiliaan van Bergen op Zoom gedekt door een helm
met cimier en lambrekijns, binnen een parelcirkel, omringd door de tekst;
MAX′⭒A′⭒BERG′⭒ARCH′⭒Z′⭒D′⭒CAM′⭒S′⭒IP′⭒PR′⭒C′⭒CAM
Maximiliaan werd rond 1518 geboren te Bergen op Zoom als tweede zoon van Dimas van Bergen op Zoom, raadsheer in de Geheime Raad. Hij was afkomstig uit de adelijke familie van Glymes, en afstammeling van Jan II “metten Lippen” van Glymes (1417-1494), heer van Bergen op Zoom. De familie had tal van bezittingen in die regio, en zo vielen ook Fijnaart, Heijningen, Standdaarbuiten en Willemstad onder diens jurisdictie. Onder zijn bewind werden meerder gebouwen in Bergen op Zoom gebouwd of uitgebreid, zoals de Sint Geertrudiskerk en het Markiezenhof. Een van zijn bastaardzonen was Hendrik van Bergen op Zoom, kanselier van de Orde van het Gulden Vlies, coadjutor en bisschop (1480-1502) van Kamerijk. Maximiliaan trad in de voetsporen van deze voorouder Hendrik toen hij op 10 september 1556 verkozen werd tot bisschop van Kamerijk, door bemiddeling van kardinaal Granvelle. Aanvankelijk weigerde Paus Paulus IV in te stemmen met deze benoeming, maar in 1559 ging hij toch akkoord. Op 21 oktober 1559 werd Maximiliaan plechtig geïnstaleerd. Voordien was hij zijn loopbaan begonnen als deken van het Sint-Gummaruskapittel van Lier. Naast bisschop werd hij tevens benoemd tot graaf van Kamerijk. Als gevolg van kerkelijke hervorming van de bisdommen, werd in 1559 het grondgebied van het bisdom kamerijk aanzienlijk ingekrompen. Als compensatie werd het bisdom verheven tot aartsbisdom Kamerijk. Maximiliaan werd daarmee de eerste prins-aartsbisschop van Kamerijk. Maximiliaan overleed onverwacht op 27 augustus 1570 aan een beroerte, tijdens een verblijf op het familiaal landgoed in Bergen op Zoom. Hij werd begraven in de toenmalige kathedraal van Kamerijk.
Deze halve rijksdaalder is geslagen op naam van keizer Maximiliaan II (1564-1576). De bisschop van Kamerijk was niet alleen een geestelijk leider, maar ook een wereldlijk vorst (graaf-bisschop) die zijn gebied direct van de Duitse keizer in leen hield. Hoewel het bisdom politiek onder de Duitse keizer viel, was de positie complex omdat het geografisch en cultureel sterk verbonden was met de Franse invloedssfeer. De bisschoppen van Kamerijk stonden bekend om hun strijd om macht en onafhankelijkheid, waarbij zij hun wereldlijke positie in naam van de keizer verdedigden. Deze status bleef bestaan tot de annexatie van het gebied door het Koninkrijk Frankrijk in 1679.
This half Rijksdaalder (Reichsthaler) was minted in the name of Emperor Maximilian II (1564-1576). The Bishop of Cambrai was not only a spiritual leader but also a secular ruler (Count-Bishop) who held his territory as a fief directly from the German Emperor. Although the diocese fell politically under the German Emperor, its position was complex because it was strongly connected geographically and culturally to the French sphere of influence. The Bishops of Cambrai were known for their struggle for power and independence, in which they defended their secular position in the name of the Emperor. This status persisted until the annexation of the territory by the Kingdom of France in 1679.
Delmonte 407 ; Boudeau 2036 ; Robert Pl.XXIV, 3 RR
Minieme zwaktes van de slag. Mooi patina. Zeer zeldzaam.
zfr |
|
| |
|
 |
ZUIDELIJKE NEDERLANDEN (SOUTHERN NETHERLANDS) - AARTSBISDOM KAMERIJK (CAMBRAI) - MAXIMILIAAN VAN BERGEN OP ZOOM, 1556-1570 - Rijksdaalder 1569
gewicht 29,08gr. ; zilver Ø 40mm.
vz. Gekroonde dubbelkoppige rijksadelaar, binnen een parelcikel, omringd
door de tekst; MAXIMILI′⭒II′⭒ROMA′⭒IM′⭒SEM′⭒AVGV′⭒1569
kz. Wapen van Maximiliaan van Bergen op Zoom gedekt door een helm
met cimier en lambrekijns, binnen een parelcirkel, omringd door de tekst;
MAX′⭒A′⭒BERG⭒ARCH′⭒Z′⭒D′⭒CAM⭒S⭒IP⭒PR′⭒C′⭒CA
Maximiliaan werd rond 1518 geboren te Bergen op Zoom als tweede zoon van Dimas van Bergen op Zoom, raadsheer in de Geheime Raad. Hij was afkomstig uit de adelijke familie van Glymes, en afstammeling van Jan II “metten Lippen” van Glymes (1417-1494), heer van Bergen op Zoom. De familie had tal van bezittingen in die regio, en zo vielen ook Fijnaart, Heijningen, Standdaarbuiten en Willemstad onder diens jurisdictie. Onder zijn bewind werden meerder gebouwen in Bergen op Zoom gebouwd of uitgebreid, zoals de Sint Geertrudiskerk en het Markiezenhof. Een van zijn bastaardzonen was Hendrik van Bergen op Zoom, kanselier van de Orde van het Gulden Vlies, coadjutor en bisschop (1480-1502) van Kamerijk. Maximiliaan trad in de voetsporen van deze voorouder Hendrik toen hij op 10 september 1556 verkozen werd tot bisschop van Kamerijk, door bemiddeling van kardinaal Granvelle. Aanvankelijk weigerde Paus Paulus IV in te stemmen met deze benoeming, maar in 1559 ging hij toch akkoord. Op 21 oktober 1559 werd Maximiliaan plechtig geïnstaleerd. Voordien was hij zijn loopbaan begonnen als deken van het Sint-Gummaruskapittel van Lier. Naast bisschop werd hij tevens benoemd tot graaf van Kamerijk. Als gevolg van kerkelijke hervorming van de bisdommen, werd in 1559 het grondgebied van het bisdom kamerijk aanzienlijk ingekrompen. Als compensatie werd het bisdom verheven tot aartsbisdom Kamerijk. Maximiliaan werd daarmee de eerste prins-aartsbisschop van Kamerijk. Maximiliaan overleed onverwacht op 27 augustus 1570 aan een beroerte, tijdens een verblijf op het familiaal landgoed in Bergen op Zoom. Hij werd begraven in de toenmalige kathedraal van Kamerijk.
Deze rijksdaalder is geslagen op naam van keizer Maximiliaan II (1564-1576). De bisschop van Kamerijk was niet alleen een geestelijk leider, maar ook een wereldlijk vorst (graaf-bisschop) die zijn gebied direct van de Duitse keizer in leen hield. Hoewel het bisdom politiek onder de Duitse keizer viel, was de positie complex omdat het geografisch en cultureel sterk verbonden was met de Franse invloedssfeer. De bisschoppen van Kamerijk stonden bekend om hun strijd om macht en onafhankelijkheid, waarbij zij hun wereldlijke positie in naam van de keizer verdedigden. Deze status bleef bestaan tot de annexatie van het gebied door het Koninkrijk Frankrijk in 1679.
This Rijksdaalder (Reichsthaler) was minted in the name of Emperor Maximilian II (1564-1576). The Bishop of Cambrai was not only a spiritual leader but also a secular ruler (Count-Bishop) who held his territory as a fief directly from the German Emperor. Although the diocese fell politically under the German Emperor, its position was complex because it was strongly connected geographically and culturally to the French sphere of influence. The Bishops of Cambrai were known for their struggle for power and independence, in which they defended their secular position in the name of the Emperor. This status persisted until the annexation of the territory by the Kingdom of France in 1679.
Delmonte 406 ; Boudeau 2035 ; Robert Pl.XXIV, 1-2var. ;
Lucas, Cambrai p.83 ; Davenport 8214 R
Lichte zwaktes van de slag. Mooi patina. Zeldzaam.
fr/zfr à zfr- |
|
| |
|
 |
ZUIDELIJKE NEDERLANDEN (SOUTHERN NETHERLANDS) - AARTSBISDOM KAMERIJK (CAMBRAI) - MAXIMILIAAN VAN BERGEN OP ZOOM, 1556-1570 - Rijksdaalder 1570
gewicht 29,11gr. ; zilver Ø 41mm.
vz. Gekroonde dubbelkoppige rijksadelaar, binnen een parelcikel,
omringd door de tekst; MAXIMILI′⭒II′⭒ROMA′⭒IM′⭒SEM′⭒AVG′⭒1570
kz. Wapen van Maximiliaan van Bergen op Zoom gedekt door een helm
met cimier en lambrekijns, binnen een parelcirkel, omringd door de tekst;
MAX′xA′xBERGxARCH′xZ′xD′xCAM′xSxIP′xPR′xC′xCA
Maximiliaan werd rond 1518 geboren te Bergen op Zoom als tweede zoon van Dimas van Bergen op Zoom, raadsheer in de Geheime Raad. Hij was afkomstig uit de adelijke familie van Glymes, en afstammeling van Jan II “metten Lippen” van Glymes (1417-1494), heer van Bergen op Zoom. De familie had tal van bezittingen in die regio, en zo vielen ook Fijnaart, Heijningen, Standdaarbuiten en Willemstad onder diens jurisdictie. Onder zijn bewind werden meerder gebouwen in Bergen op Zoom gebouwd of uitgebreid, zoals de Sint Geertrudiskerk en het Markiezenhof. Een van zijn bastaardzonen was Hendrik van Bergen op Zoom, kanselier van de Orde van het Gulden Vlies, coadjutor en bisschop (1480-1502) van Kamerijk. Maximiliaan trad in de voetsporen van deze voorouder Hendrik toen hij op 10 september 1556 verkozen werd tot bisschop van Kamerijk, door bemiddeling van kardinaal Granvelle. Aanvankelijk weigerde Paus Paulus IV in te stemmen met deze benoeming, maar in 1559 ging hij toch akkoord. Op 21 oktober 1559 werd Maximiliaan plechtig geïnstaleerd. Voordien was hij zijn loopbaan begonnen als deken van het Sint-Gummaruskapittel van Lier. Naast bisschop werd hij tevens benoemd tot graaf van Kamerijk. Als gevolg van kerkelijke hervorming van de bisdommen, werd in 1559 het grondgebied van het bisdom kamerijk aanzienlijk ingekrompen. Als compensatie werd het bisdom verheven tot aartsbisdom Kamerijk. Maximiliaan werd daarmee de eerste prins-aartsbisschop van Kamerijk. Maximiliaan overleed onverwacht op 27 augustus 1570 aan een beroerte, tijdens een verblijf op het familiaal landgoed in Bergen op Zoom. Hij werd begraven in de toenmalige kathedraal van Kamerijk.
Deze rijksdaalder is geslagen op naam van keizer Maximiliaan II (1564-1576). De bisschop van Kamerijk was niet alleen een geestelijk leider, maar ook een wereldlijk vorst (graaf-bisschop) die zijn gebied direct van de Duitse keizer in leen hield. Hoewel het bisdom politiek onder de Duitse keizer viel, was de positie complex omdat het geografisch en cultureel sterk verbonden was met de Franse invloedssfeer. De bisschoppen van Kamerijk stonden bekend om hun strijd om macht en onafhankelijkheid, waarbij zij hun wereldlijke positie in naam van de keizer verdedigden. Deze status bleef bestaan tot de annexatie van het gebied door het Koninkrijk Frankrijk in 1679.
This Rijksdaalder (Reichsthaler) was minted in the name of Emperor Maximilian II (1564-1576). The Bishop of Cambrai was not only a spiritual leader but also a secular ruler (Count-Bishop) who held his territory as a fief directly from the German Emperor. Although the diocese fell politically under the German Emperor, its position was complex because it was strongly connected geographically and culturally to the French sphere of influence. The Bishops of Cambrai were known for their struggle for power and independence, in which they defended their secular position in the name of the Emperor. This status persisted until the annexation of the territory by the Kingdom of France in 1679.
Delmonte 406 ; Boudeau 2035 ; vgl. Robert Pl.XXIV, 2 ;
Lucas, Cambrai p.83 ; Davenport 8214 R
Attractief exemplaar met een mooi patina. Zeldzaam.
zfr |
|
| |
|
 |
GERMANY - KÖLN, ERZBISTUM - FRIEDRICH III VON SAARWERDEN, 1370-1414 - Goldgulden n.d. (1404), Bonn
weight 3,51gr. ; gold Ø 22mm.
obv. Saint Peter seated facing on Gothic throne turned slightly right,
holding cross and key, small coat-of arms of Saarwerden at feet,
surrounded by the legend; MONЄTA: - BVNЄNSI
rev. Coat-of-arms of the Archdiocese of Cologne, with escutcheon of
Saarwerden over trefoil with three coats-of-arms of Saarwerden on petals,
within circle, surrounded by the legend; • FRIDIC - •VS ARP - •VS COIN
Friedrich (Frederick) was born in 1348 in Saarwerden (Sarrewerden, Bas-Rhin, France) to Count Johann II of Saarwerden and his wife Klara of Finstingen (Vinstingen). The Counts of Saarwerden had their seat in the eponymous town of Sarrewerden on the upper Saar. While his brother Heinrich was destined to succeed him in the county, Frederick was destined at the age of ten for a career as a clerical and secular prince of the church and was therefore placed in the care of his second-degree uncle, the archbishop of Trier, Kuno II of Falkenstein. In 1366, the latter was appointed coadjutor of the archbishop of Cologne, Engelbert III of the Mark, by the Cologne cathedral chapter and now sought to provide his second-degree nephew with a favorable position in Cologne. Thus Kuno obtained for Frederick some lucrative Cologne benefices, namely the provostship in the stift St. Maria ad Gradus as well as a canonry. He did not need to hold these offices personally while still studying canon law at the University of Bologna.
On 25 August 1368, Archbishop Engelbert III died. Kuno von Falkenstein initially continued to administer the archbishopric, because the cathedral chapter appointed him already on 28 August as momper or administrator for the time of the sede vacante. Immediately Kuno tried to build up his nephew 2nd degree Frederick as the new archbishop. He also obtained a postulation from the cathedral chapter, although not unanimous, i.e. a proposal for appointment, since the appointment of the archbishop at that time already belonged to the pope. Pope Urban V at the Avignon Papacy, however, rejected this request on 7 November 1368: Frederick was too young, only 20 years old, he had not yet reached the canonical age of 30, was inexperienced in ecclesiastical matters, and his person and way of life were still completely unknown to the Curia. The Pope′s request for the appointment of the Archbishop was rejected. In addition, Emperor Charles IV wanted the ecclesiastical electorates to be filled with suitable candidates for the planned election of his son Wenceslaus IV of Bohemia as King of the Romans and pressed the Pope, who for his part was dependent on imperial support to regain the Papal States. In his letter of refusal to Frederick von Saarwerden, the pope therefore transferred his great uncle Kuno from Trier to Cologne, John of Luxembourg-Ligny, the relative and Protégé of Emperor Charles, from Strasbourg to Trier, and Frederick von Saarwerden to Strasbourg.
In the summer of 1370, Kuno von Falkenstein initiated a second and this time unanimous supplication of the cathedral chapter to the pope for the appointment of Frederick von Saarwerden. Frederick immediately traveled to the papal court and won the pope over, so that he received his appointment on 13 November 1370. With confirmation by the Pope delayed until 1372. Inheriting a deeply indebted archdiocese from predecessors, Frederick successfully cleared the debt within a few years, aided by his great-uncle Kuno II. He focused heavily on securing the financial and military stability of the Electorate of Cologne. He died in Bonn on 8 April 1414 at the age of 66, and is buried in Cologne Cathedral. He was succeeded by Dietrich (Theodoric) II of Moers.
Felke 708-709var. ; Noss 238var. ; Friedberg 790b
Struck with some minor weaknesses.
vf/xf |
|
| |
|
 |
HONORIUS, 393-423 - AV Solidus, Ravenna (422 AD)
weight 4,50gr. ; gold Ø 20mm.
obv. Pearl-diademed, helmeted, draped and cuirassed bust of
Honorius facing slightly to right, holding spear in his right hand
and a shield, decorated with a Christogram, with his left,
surrounded by the legend; D N HONORI - VS PF AVG
rev. Two city-goddesses Roma and Constantinopolis, helmeted
and heads facing, seated right and left on cuirasses respectively,
supporting a shield inscribed VOT / XXX / MVLT / XXXX in
four lines; between them, branch; to left and right, throne-backs,
R - V across field, COMOB in exergue
At first Honorius based his capital in Milan, but when the Visigoths under King Alaric I entered Italy in 401 he moved his capital to the coastal city of Ravenna. The mint of Ravenna was opened by Honorius in 402 AD. In 422 AD, Honorius celebrated his tricennalia (30th anniversary) in Ravenna. The festivities took place around January 422 (Honorius was appointed Augustus on 23 January 393), marking the occasion with propaganda-heavy displays of imperial power, most notably the execution of the Spanish usurper Maximus and his general in the arena. These festivities, highlighting imperial victory, included public displays of executed rivals. Gold solidi were minted in Ravenna to commemorate the tricennalia, featuring, for instance, a Chi Rho emblem on the shield.
♦ A very rare and highly interesting historical solidus ♦
Cohen 73 ; RIC 1332 (R3) ; Depeyrot p. 188, 4/2 ; Sear 20928 RR
Reverse struck with somewhat worn dies, on the other hand, the obverse
is well-struck and shows us fine details. Typical Ravenna style.
xf/vf |
|
| |
|
 |
BYZANTINE EMPIRE - ROMANUS I LEKAPENOS, 920-944 & CHRISTOPHORUS - AV Solidus, Constantinopolis (921-931)
weight 4,32gr. ; gold Ø 20mm.
obv. Christ, nimbate, seated facing on small lyre-backed throne,
wearing tunic and himation, his right hand raised outwards in blessing,
book of Gospels resting on left knee, surrounded by the legend;
IhS XPS RЄX - RЄGNANTIЧM ✻
rev. To left bust of Romanus I facing, bearded, wearing traditional loros and
crown with cross. To right, slightly smaller bust of Christophorus facing, beardless,
wearing chlamys and crown with cross. Between them they hold a patriarchal
cross and surrounded by the legend; ROMAN′ ЄT XPISTOFO′ AVGG′b′
Romanus Lekapenos came to the attention of the imperial court during a successful career in the navy. Both his accomplishments and his daughter caught the eye of the emperor Constantine VII, who married the daughter and made the father co-emperor in 920 AD. Within a few years, Constantine found himself surrounded by Lecapenoi, as Romanus concentrated power in his own hands, by raising his sons Christopher, Stephen, and Constantine to co-rulers and diluting the authority of the nominally senior emperor. Even Constantine VII′s own son was named Romanus. Constantine finally outmaneuvered Romanus, turning the family′s own ambitions against themselves, encouraging the sons to oust the father in 944, and then deposing the sons the following year. On this solidus from early in their joint reign, Romanus wears the loros, costume of the junior rank. On later bronze issues he is often found clad in the chlamys.
Christophorus was the oldest son of Romanus I Lekapenos, probably born around 890-895, and the second-oldest child after his sister Helena. Already before his father′s rise to power, he had been married to Sophia, the daughter of the wealthy patrikios Niketas, a Slav from the Peloponnese. When Romanus succeeded in having his daughter Helena Lekapenos married to the young emperor Constantinus Porphyrogennetos in spring 919 and assumed the role of guardian of the emperor with the title basileopator, Christopherus succeeded him in his post as megas hetaireiarches, commander of the palace guard. On 21 May 921 he was made co-emperor by his father.
In 927, as part of a peace agreement, Christophorus′s daughter Maria, renamed Irene ("peace") for the occasion, was married to the Bulgarian emperor Peter I (927–969). Romanos used the occasion to advance Christophorus before Constantinus Porphyrogennetos, making him first among the rather large group of co-emperors (in 924, Christophorus′ younger brothers Stephenus and Constantinus had also been crowned as co-emperors). In 928, his father-in-law, the patrikios Niketas, unsuccessfully tried to incite Christophorus to depose his father, and was banished. The motive behind this was perhaps Christophorus′ poor health, and fears by his wife and her father that, should he die prematurely, they would lose their status. In the event, Christophorus died in August 931, much mourned by his father, who shed tears "like the Egyptians" and thereafter increasingly became devoted to religious pursuits. Soon after Christophorus′ death, Sophia too retired from the court and entered a monastery, where she died.
cf. Roma Numismatics E-Sale 76, lot 1386 (in about unc : GBP 3.000 + 20%)
Sear 1745 ; DOC 7 ; Ratto 1892 ; Sommer 36.5.1 ; Füeg, Nomismata 7.A.1
Scuff / metal test on the reverse and edge nick,
otherwise very attractive specimen with excellent details
xf |
|
| |
|
 |
BYZANTINE EMPIRE - CONSTANS II, 641-668 - AV Solidus, Constantinopolis (642-646)
weight 4,49gr. ; gold Ø 20mm.
officina 9 (Θ)
obv. Bust facing , beardless, wearing crown and clamys, and holding crossglobe
in right hand, surrounded by the legend; dNCONSTANTINϤS PP AV
rev. Cross potent on three steps, CONOB beneath,
surrounded by the legend; VICTORIA AVGϤΘ
Constans II was born on 7 November 630 as son of Constantine III and Gregoria. His official name was Constantinus, but this was popularly abbreviated to Constans. He was made co-emperor by Heraclonas in September 641. He was also called Constantine the Bearded.
In the early part of the reign the Arabs continued their victorious advance and Egypt was subjugated by the autumn of 642. This was a great blow to the Byzantines as Egypt, which was now permanently lost, had been one of the richest provinces of the Empire. The Arab fleet was also built up at this time and constituted a real threat to Byzantine naval supremacy. Revolts occured in North Africa and in Italy, but they both ended in failure, and Constans further strenghtened his position by proclaiming his son, Constantinus, co-emperor in 654. Four years later he undertook a campaign against the Slavs in the Balkans, and achieved a considerable measure of success. Large numbers of Slavs were transported to Asia Minor, where they served in the imperial army.
Towards the end of his reign Constans took the unprecedented step of removing his residence to the West. He left Constantinople, never to return, and made a slow progress through the western provinces. Syracuse was his final destination and this became his imperial capital, though the rest of his family remained in Constantinople. His despotic behaviour ultimately led to his assassination on 15 September 668. According to Theophilus of Edessa he was killed in his bath with a bucket by his chamberlain. His son Constantine succeeded him as Constantine IV. A brief usurpation in Sicily by Mezezius was quickly suppressed by the new emperor.
Sear 938 ; DOC 1i ; MIB 3b ; Sommer 12.3
Weakly struck towards edge. Sharply struck lustrous coin. Mintstate.
unc-/unc |
|
| |
|
|
